DYSLEKSJA - jak wspierać dziecko?

Dysleksja rozwojowa to specyficzne trudności w uczeniu się. Występuje wtedy, gdy uczeń ma kłopot z nauczeniem się płynnego czytania, pisania, a czasem liczenia. Dysleksja będzie towarzyszyć dziecku przez całe życie i dlatego potrzebuje ono od rodziców cierpliwości, życzliwość, ale przede wszystkim terapii w postaci zajęć korekcyjno-kompensacyjnych. 

Dysleksję rozwojową diagnozuje się w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Uczniowie, którzy otrzymują diagnozę specyficznych trudności w uczeniu się, nie tylko mają kłopot z pisaniem i czytaniem, ale i problemy poznawcze np. z zapamiętywaniem informacji przeczytanych i usłyszanych czy z przypomnieniem sobie rzeczy wcześniej wyuczonych. Kłopoty te mogą mieć bardzo różne nasilenie i wielokrotnie być źródłem stresu oraz frustracji. 

 fot. zdrowie.gazeta.pl

Symptomy dysleksji można zaobserwować już we wczesnym dzieciństwie, ale trudności diagnozuje się w okresie szkolnym – w klasach I-III ryzyko dysleksji, a od klasy IV dysleksję rozwojową. Specyficzne trudności w uczeniu się nie są diagnozowane, kiedy u dziecka rozpoznano niepełnosprawność intelektualną lub zaburzenia neurologiczne np. epilepsję czy mózgowe porażenie dziecięce. Szacuje się, że w Polsce około 10-15% dzieci ma dysleksję rozwojową, a 3-4 % głęboką dysleksję, która daje prawo zwolnienia z nauki drugiego języka obcego. 

 TYPY DYSLEKSJI:

• Wzrokowa – występują głównie zaburzenia w percepcji wzrokowej i pamięci wzrokowej. Dziecko ma kłopot z zapamiętaniem graficznej strony liter, szczególnie tych wyglądających podobnie jak g-d-b-p.

• Słuchowa – występuje głównie zaburzenie percepcji słuchowej i pamięci słuchowej. Dziecko ma kłopot z różnicowaniem głosek o podobnym brzmieniu np. k-g, w-f, podziałem wyrazów na głoski, sylaby, z tworzeniem ze słyszanych głosek i sylab wyrazów, jak również z tworzeniem nowych wyrazów (pomija pierwszą lub środkową literkę w wyrazie). Ma również kłopot z zapamiętaniem treści edukacyjnych czy poleceń podawanych ustnie. Może to oznaczać, że np. w domu kierowane do dziecka polecenia muszą być proste, krótkie i jasne.

• Integracyjna – zarówno percepcja wzrokowa i słuchowa jest zgodna z wiekiem, ale zaburzony jest proces integralności (łączenia) bodźców napływających z różnych zmysłów.

Diagnoza dysleksji rozwojowej nie oznacza tzw. „spoczęcia na laurach” i tłumaczenia trudności opinią z poradni. Zdarza się, że rodzice mówią „moje dziecko ma dysleksję, więc powinno być traktowane w szkole ulgowo”. Oczywiście uczeń ze zdiagnozowaną dysleksją ma prawo liczyć w szkole na objęcie pomocą psychologiczno-pedagogiczną oraz dostosowanie metod pracy i sprawdzania wiedzy. Jednak z drugiej strony diagnoza dysleksji oznacza dodatkową pracę zarówno w domu, jak i w szkole.

fot. bialystokonline.pl

 Ćwiczenia funkcji wzrokowych dla dzieci młodszych - podczas zabawy rodzica z dzieckiem:

• układanie puzzli.
• układanie z klocków typu mozaika według wzoru,
• segregowanie przedmiotów według określonej zasady, np. zgodnie z kolorem, kształtem (od największego do najmniejszego) lub przeznaczeniem (np. coś do jedzenia, do ubrania) itp.,
• szukanie różnic w obrazkach,
• łączenie punktów po kolei, aż powstanie rysunek,
• szukanie, czego brakuje na obrazku, wyszukiwanie brakujących elementów,
• szukanie, co nie pasuje do obrazków np. owoce + warzywo, meble + coś do jedzenia itp.,
• układanie historii obrazkowych według kolejności zdarzeń i proszenie, aby dziecko opowiedziało, co się zdarzyło na początku, co było potem, a co na końcu,
• wyszukiwanie z ciągu liter konkretnej i skreślanie jej,
• wyszukiwanie z ciągu liter podobnych do siebie np. bppdbpgdppbb,
• kolorowanie mandali,
• układanie wzorów geometrycznych.

 Ćwiczenia funkcji wzrokowych dla dzieci starszych.

Wszystkie te, które są propozycją dla dzieci młodszych, jeśli będą sprawiać dziecku radość i będą dla niego dobrą zabawą. Ponadto:

• rozwiązywanie labiryntów i szukanie z niego wyjścia,
• wyszukiwanie konkretnych elementów na ilustracji, np. poszukaj piłki pod stołem, poszukaj pudełka do gry na półce,
• wykorzystanie gier ortograficznych, literowych, pamięciowych, np. memory,
• zabawy obrazkowe, np. szukanie dwóch takich samych obrazków z kilku pokazanych, przyglądanie się kilku obrazkom przez parę sekund, następnie dziecko zamyka oczy, rodzic zmienia ich kolejność albo zabiera jeden obrazek, a dziecko ma powiedzieć, co się zmieniło, czego brakuje itp. 

 fot. autyzm.org.pl

Ćwiczenia funkcji słuchowych dla młodszych dzieci.

• śpiewanie piosenek, uczenie się na pamięć prostych rymowanek,
• gra na różnych instrumentach,
• wsłuchiwanie się w odgłosy z zewnątrz i opowiadanie, jakie dziecko słyszało dźwięki,
• przysłuchiwanie się dźwiękom z otoczenia i próba odszukania ich źródła, np. możemy wypełnić plastikową butelkę grochem i potrząsać nią w różnych miejscach mieszkania,
• zabawa w głuchy telefon czy szeptanie „sekretów do ucha”,
• uważne słuchanie opowiadań czytanych przez rodzica, a potem opowiedzenie treści. Warto, aby czytane treści nie były za długie, lepiej podzielić dłuższy tekst na kilka krótszych,
• słuchanie audiobooków i opowiadanie, co dziecko zapamiętało,
• dzielenie wyrazów na głoski, sylaby, a następnie składanie całych wyrazów z usłyszanych głosek i sylab,
• wyszukiwanie przedmiotów zaczynających się na taką samą literę, np. podczas spaceru.

 Ćwiczenia funkcji słuchowych dla dzieci starszych.

• tworzenie rymowanek – rodzic podaje wyraz a dziecko tworzy do niego rym np. Jurek-ogórek,
• gry słowne – np. jedna osoba podaje wyraz, a druga inny zaczynający się na ostatnią literę poprzedniego wyrazu itd.,
• tworzenie słów zaczynających się na tą samą literę,
• porównywanie długości wyrazów np. rodzic mówi wyraz, a dziecko zgaduje, ile ma liter, sylab,
• układanie wierszyka czy krótkiego opowiadania z podanych słów. Na początku może to być 6 słów, a potem w miarę nabierania wprawy należy zwiększać ich liczbę. Ważne, aby tworzone opowiadania czy historyjki były pełne humoru i abstrakcji,
• konkurs na to, kto znajdzie najdłuższy wyraz w słowniku, gazecie,
• konkurs na to, kto znajdzie najmniej używany wyraz,
• układanie wyrazów z pomieszanych sylab np. (te-le-wi- zor) zor- le- te- wi,
• szukanie wyrazów ukrytych w innych np. adres – dres.

Zasada wykonywania ćwiczeń z dzieckiem jest zawsze jedna – bez przymusu, z humorem i radością. Ważne, żeby był to miło i wspólnie spędzony czas na zabawie. Fakt, że rodzic ćwiczy z dzieckiem, jest niejako obok.Zabawy można inicjować w dowolnym momencie dnia np. podczas stania w korku samochodem, podczas wspólnego sprzątania pokoju itp.

 

fot. cbt.pl

Dziecko z diagnozą dysleksji nie jest ani niezdolne, ani leniwe. Na pewno nie zmotywujemy go do pracy wyśmiewając, krzycząc czy karząc za to, że nie potrafi nauczyć się, wydawałoby się prostych umiejętności, jak czytanie i pisanie. Z dysleksji nie da się „wyleczyć”, bo to nie jest choroba. To specyficzne trudności w uczeniu się, które wymagają specjalnego podejścia do nauki czytania i pisania. Pocieszający jest fakt, że wielu znanych i uznanych w świecie ludzi też było dyslektykami np. Hans Christian Andresen, Albert Einstein czy Winston Churchill. 

Publikacja w oparciu o artykuł Marzeny Jasińskiej "Dysleksja - jak wspierać dziecko" pod linkiem https://portal.librus.pl/artykuly/dysleksja-jak-wspierac-dziecko

POMOC PSYCHIATRYCZNO - PSYCHOLOGICZNA dla uczniów oraz ich rodziców

Minęły już dwa miesiące od rozpoczęcia roku szkolnego. Uczniowie oraz nauczyciele wrócili do pracy stacjonarnej po długiej i bardzo trudnej izolacji domowej. Wielu uczniów ma z tym problem... 

Rodzicu, jeśli martwią Cię niektóre zachowania dziecka, zastanawiasz się nad pomocą dla niego skontaktuj się z Jego wychowawcą bądź pedagogiem szkolnym - specjaliści w szkole pozwolą ci zebrać informacje dotyczące Twojego dziecka z poziomu zachowania w klasie czy na korytarzu oraz jego relacjami z rówieśnikami. Jeśli jednak rozmowa w szkole Cię nie uspokoiła, zostawiam tutaj namiar na Ośrodek REHABILIS, który ma swoje oddziały w Tychach oraz w Oświęcimiu. 

 

fot. screen ze strony

Ośrodek oferuje pomoc z zakresu opieki psychologicznej, poradni zdrowia psychicznego, w swoich zasobach ma również dzienny oddział psychiatryczno - rehabilitacyjny dla dzieci i młodzieży.

fot. screen ze strony
 

 fot. screen ze strony

wszelkie dodatkowe informacje znajdziemy pod linkiem https://centrumrehabilis.pl/

Z psychiatrią na TY!

Co powinno zaniepokoić rodzica w zachowaniu dziecka pod kątem zdrowia psychicznego? 

fot. https://www.gov.pl/web/rpp/zdrowie-psychiczne

To jest najbardziej popularne pytanie do specjalistów w tym zakresie na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Najważniejsza jest bliskość i znajomość siebie nawzajem oraz zasada ograniczonego zaufania względem nastolatków. Poniżej zamieszczam kilka ogólnych rad służących pomocy w diagnozie zaburzeń psychicznych zarówno dzieci jak i dorosłych.

1. Reagujmy, jak się martwimy o kogoś! Często lekceważymy nasze niepokoje mając nadzieję, że komuś “przejdzie” lub,  że to co się dzieje jest “rozwojowe”.

2. Rozmawiajmy! Najważniejsze i najprostsze jest zadanie pytania o samopoczucie, życie, problemy. Wiele osób gdy zostanie zapytanych o to co się z nimi dzieje odpowiada na nie szczerze.

3. Obserwujmy! Każda gwałtowna zmiana (w relacjach, zachowaniu, przeżywaniu) zachodząca u drugiej osoby, z którą jesteśmy blisko, powinno skutkować rozmową. Przyjżyjmy się bliżej zachowaniom tej osoby, jej relacjom z innymi, sposobom załatwiania spraw oraz reakcją na problemy codzienności.

4. Poprośmy o pomoc specjalistę! Jeśli z jakiegoś powodu uważacie, że wasze dziecko lub inny dorosły domownik nie będzie z wami szczery lub problem was przerasta poproście, by rozmowę odbył specjalista od rozmawiania - pedagog szkolny, psycholog, psychoterapeuta.

5. Nie bójmy się nadgorliwości! Często słyszymy od innych, że przesadzamy, wtrącamy się w nie swoje sprawy, a problemy osoby zaburzonej bądź chorej psychicznie pogłębiają się.  Skonsultujmy się ze specjalistą, który uzna czy dany problem jest już zaawansowany. Pamiętajmy, że dy uczymy się prowadzić samochód, musimy nauczyć się zasad ruchu drogowego, mieć jazdy próbne, zdać egzamin. I tak pewnie czujemy się za kółkiem dopiero gdy przejedziemy wieleset kilometrów. Rodzicielstwa też się trzeba nauczyć i jest to umiejętność bardziej skomplikowana niż jazda autem.

 

Czy telefony zaufania są pomocne?

 

Jak wygląda pobyt i leczenie pacjenta na dziecięcym oddziale psychiatrycznym?

 

Czy pierwsza wizyta u lekarza psychiatry lub psychologa może się odbyć za pośrednictwem teleporady? 

 

Jeśli nurtują nas te pytania, chcemy się dowiedzieć czegoś więcej nt. pomocy psychiatrycznej czy podawaniu lekarstw zachęcam do obejrzenia strony Rzecznika Praw Pacjenta - https://www.gov.pl/web/rpp/z-psychiatria-na-ty

 

 

SPÓJRZ NA SIEBIE - KAMPANIA CIAŁOPOZYTYWNA DLA MŁODZIEŻY

SPÓJRZ NA SIEBIE to pierwsza ciałopozytywna kampania w Polsce angażująca młodzież. Celem jest uświadomienie nastolatków, że wygląd zaczyna się w głowie. Głównym założeniem jest, by młodzież zaakceptowała własne ciało, zyskała poczucie własnej wartości, zaczęła być dumna ze swojego naturalnego wyglądu. Ważne jest aby młodzi ludzie przestali porównywać się do siebie, konkurować
z wyretuszowanymi zdjęciami, czy walczyć ze swoimi „niedoskonałościami”.

 

Kampania powstała w oparciu o badania i raporty dotyczące samoakceptacji wśród dorastającej młodzieży. Według raportu WHO z maja 2020 roku, aż 52% polskich dziewcząt i 31% polskich chłopców w wieku 15 lat nienawidzi swojego ciała. To oznacza, że co druga dziewczyna i co trzeci chłopak, których mijasz każdego dnia na ulicy, nie akceptuje siebie takim, jakim jest. To najgorsze wyniki w Europie. Nikt na naszym kontynencie nie jest tak krytyczny wobec swojego wyglądu, jak polska młodzież. 

Niestety często przyczyną nieakceptowania siebie i swojego ciała spowodowane jest docinkami ze strony rodziców, później przez rówieśników w szkole. Oto kilka przykładów:

Nikola, 15 lat: – Zaczęło się w klasach 1-3. Mówili: ruda, wiewióra, Rudolf. Najbardziej zabolało, jak kolega stwierdził, że rude to fałszywe. Usłyszał od babci.

Tomek, 24 lata: – Przy wzroście 1,90 m ważyłem 63 kilo. Jak w gimnazjum urosłem w rok 20 centymetrów, to czułem, że to dziwne, ale nie patrzyłem na siebie i nie myślałem: „Jestem gównem”. Gdy inni zaczęli tak mówić, w ten sposób się czułem.

Sonia, 16 lat: – Powody zaczepek się zmieniały. W piątej klasie kolega śmiał się z mojego drugiego podbródka, którego dostałam, jak brałam encorton na astmę. W szóstej klasie docinał mi z powodu trądziku. W siódmej zmieniłam szkołę, ale tam znalazł się inny prześladowca. Dokuczał mi ze względu na duże piersi.

Ania, 23 lata: – Wyjechałam na 10 miesięcy. Po powrocie, zamiast „stęskniliśmy się za tobą”, usłyszałam od najbliższych: „Jak ty wyglądasz?”.

Nikola, Tomek, Sonia i Ania – wszyscy mieli lub wciąż mają problemy z akceptacją własnego wyglądu. I nie są w tym odosobnieni.

 

Dlatego też, powiedzione impulsem, dwie młode teatrolożki Natalia Królak i Marysia Pyrek, które razem z psycholożką Aleksandrą Musielak stworzyły kampanię Spójrz na Siebie – ciałopozytywną akcję angażującą młodzież. Jej trzy słowa klucze to: emancypacja, normalizacja i akceptacja. Emancypacja, czyli praca z młodymi ludźmi nad uwalnianiem się ze szkodliwych schematów i nauka czucia się dobrze z samym sobą. Poprzez normalizację rozumiemy szerzenie wiedzy o tym, co dzieje się z naszym ciałem w zależności od stanu zdrowia, etapów życia i innych uwarunkowań. To też nauka szacunku wobec niego. A akceptacja oznacza patrzenie na siebie z miłością i czułością, nawet gdy otoczenie wysyła nam inne sygnały. Kampania odbywa się głównie w portalach społecznościowych, organizowane są również prelekcje dla młodzieży. Podczas spotkań młodzież dowiaduje się, że ci, którzy ranią, często nie zdają sobie sprawy z wagi swoich słów. To, w jaki sposób o sobie mówimy, określa, jak siebie postrzegamy. Jednym z celów kampanii jest przerwanie błędnego koła. Dzisiejsza młodzież, mająca negatywną relację z ciałem, też będzie kiedyś miała dzieci. Dla nas ważne jest to, by nie kontynuowała tego przekazu, który sama dostawała. Wiele mówi się też o podjęciu terapii, że zgłoszenie się do psychologa to nie przestępstwo ani robienie z siebie dziwoląga! 

Najważniejsze to samozaopiekowanie się sobą!

więcej informacji o kampanii znajdziemy na stronach:

https://kulczykfoundation.org.pl/edukacja/baza-wiedzy/Za_Gruba_Za_Chudy_Za_Ruda

https://m.facebook.com/SP%C3%93JRZ-NA-SIEBIE-118394173410721/

zdjęcia zawarte w artykule pochodzą z kampanii SPÓJRZ NA SIEBIE. 

 

NIEBIESKI DLA AUTYZMU - ANIMACJA

Zapraszam do zobaczenia animacji Alexa Amelisa skierowanej głównie dla dzieci, ale moim zdaniem warta polecenia także dorosłym - rodzicom i nauczycielom. Animacja w przystępny sposób wyjaśnia czym jest autyzm, porusza też dziecięcą wyobraźnię. Głosu do animacji użyczyła piosenkarka i producentka muzyczna Kayah.

fot. kadr z animacji

 
film dostępny pod linkiem: https://youtu.be/QLv-dvLCgAg 

więcej informacji o animacji znajdziemy na stronie: https://mamadu.pl/141729,animacja-o-autyzmie-filmik-dla-dzieci-w-ktorym-glos-podklada-kayah

NIEBIESKI DLA AUTYZMU - AUTYŚCI SĄ WŚRÓD NAS

Osoby autystyczne  przez społeczeństwo odbierane są jako dziwne, niewyjaśnione, uzdolnione, zafiksowane na swojej dziedzinie nauki. W filmach i serialach coraz częściej spotykamy bohaterów ze spektrum autyzmu. 

fot.: portal.librus.pl
 

Filmowi bohaterowie fikcyjni:

• doktor House - bohater amerykańskiego serialu o tym samym tytule, lekarz specjalizujący się w rozwiązywaniu zagadek związanych z zakażeniem oraz przebiegiem nietypowych chorób,
• Raymond Babbit - bohater filmu "Rain Man", oparty na autentycznej historii Kima Peeka - autystycznego sawanta (sawant to osoba, która pomimo zaburzenia w rozwoju uznawana jest za geniusza),
• Shaun Murphy - bohater amerykańskiego serialu "The Good Doctor",
• Joe, bohater angielskiego serialu BBC "Słowo na A" - serial opisujący typową sytuację zaprzeczenia choroby dziecka, postawieniem diagnozy oraz  pogodzeniem się rodziców z rzeczywistością.

Fikcyjni bohaterowie  książkowi:

• Christopher Boon - bohater kryminalnej powieści Marka Haddona "Dziwny przypadek psa nocną porą" - Chris jest 15 latkiem, który zna wszystkie liczby pierwsze do 7507, wszystkie kraje świata oraz ich stolice. Książka doczekała się adaptacji teatralnej. Warta polecenia.

• Michael - bohater komiksu "Face Value Comics" - swoją supermoc buduje na autyzmie, ratuje świat przed różnymi niebezpieczeństwami a jednocześnie zmierza się z niezrozumieniem oraz problemami z komunikacją. Twórca komiksu sam ma autyzm, dlatego świat autystyka przedstawiony w serii jest bardzo realny.

 

Realni bohaterowie z autyzmem:

• Albert Einstein - fizyk teoretyczny, laureat Nagrody Nobla,
  
• Wolfgang Amadeusz Mozart - austriacki kompozytor i wirtuoz gry na instrumentach klawiszowych,
• Alfred Hitchock - reżyser i producent filmowy, pionier filmów z zakresu thriller psychologiczny,
• Isaak Newton - fizyk, twórca III zasad dynamiki,
  
• Lewis Caroll autor powieści "Alicja z krainy czarów",
• Andy Warholl - artysta, twórca pop-artu,  
• Daryl Hannah - amerykańska aktorka,
  
• Lionel Messi - piłkarz, kilkukrotny zdobywca tytułu "Najlepszy Piłkarz Świata".

 fot.: portal.librus.pl

BĄDŹMY EMPATYCZNI

A gdybyśmy to my utracili zdolność komunikowania się? Gdybyśmy stracili umiejętność kontrolowania naszych reakcji na dochodzące do nas bodźce? Przypomnijcie sobie, jak reagujecie na różne dźwięki czy zapachy, gdy jesteście chorzy, zmęczeni czy podenerwowani. Jak bardzo denerwuje Was zdanie „Tylko się nie denerwuj!”. A potem przemnóżcie to razy 1000. Tak reaguje autystyk, a jego dziwne i nieadekwatne zachowania mają go uspokoić, zamknąć we własnym świecie – to jego reakcja obronna. 

artykuł powstał na podstawie publikacji I. Grygier "Autyści są wśród nas" dostępnym pod linkiem: https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/autysci-sa-wsrod-nas-co-na-ich-temat-wiemy

 

NIEBIESKI DLA AUTYZMU - ZROZUMIEĆ ASA

Kim jest AS? To osoba z Zespołem Aspergera. Dwójka przyjaciół, Tosia i Filip, ASy, wspólnie z agencją interaktywną przygotowali materiał promujący międzynarodową konferencję "Autyzm. Ewolucja", która odbyła się w maju 2020 roku. Film jest ich historią. Bohaterowie przedstawiają nam swoje widzenie otaczającego ich świata oraz objaśniają nam codzienne wyzwania z jakimi przychodzi im się mierzyć.
Równocześnie wskazują w bardzo prosty i obrazowy sposób jak drobne gesty ze strony rówieśników i dorosłych mogą sprawić, że wielu z tych sytuacji udałoby się uniknąć lub bardzo szybko rozwiązać.

 animacja do zobaczenia pod linkiem:  https://youtu.be/7y7v_ePzMcE

POLECAM!!!

NIEBIESKI DLA AUTYZMU - DEPRESJA I STANY LĘKOWE

 

link do filmu: https://youtu.be/EOiw5Wzb11o

Mówienie o depresji ratuje życie

Stany lękowe, depresja, myśli samobójcze. To problemy, które często dotyczą osób w spektrum autyzmu. Każdego dnia tysiące z nich spotyka się z brakiem akceptacji, zrozumienia, nieprzychylnymi komentarzami. To może prowadzić do kryzysów psychicznych, a w konsekwencji do myśli samobójczych.

O kryzysach psychicznych osób w spektrum autyzmu mówi m.in. artykuł naukowy „Myśli samobójcze i plany samobójcze lub próby samobójcze u dorosłych z zespołem Aspergera…” („Suicidal ideation and suicide plans or attempts in adults with Asperger’s syndrome…) opublikowany w czasopiśmie The Lancet. Możemy w nim przeczytać, że 66% osób w spektrum autyzmu ma lub miało myśli samobójcze. Natomiast w artykule „Osoby z autyzmem są bardziej narażone na przedwczesną śmierć”  („People with autism run a higher risk of premature death”) opracowanym przez szwedzki Karolinska Institutet czytamy, że istnieje wyraźny związek między ASD a podwyższonym ryzykiem samobójstw.  To są ważne dane i dlatego tym bardziej musimy o tym mówić. Po co? 

Mówienie o depresji ratuje życie. Osoba, która ma stany lękowe, depresję czy myśli samobójcze dzięki temu może sobie to uświadomić i poprosić o pomoc. Znając problem jej otoczenie również może go dostrzec i zaoferować o pomoc.

Dlatego nie wolno przemilczać tego tematu, traktować go, jako coś wstydliwego, niewygodnego. O tym mówi również kampania WHO „Porozmawiajmy o depresji”  („Let’s talk about depression”).

Wiele osób może nie zdawać sobie sprawy, że stan, w którym się znajdują jest depresją. Czują się źle, przeżywają ogromny kryzys i razem z bliskimi nie wiedzą nawet, że potrzebują pilnej pomocy. Ta pomoc jest niezbędna, by kryzys psychiczny nie skończył się tragedią.

Fundacja JiM codziennie pomaga dzieciom, młodzieży i dorosłym w spektrum autyzmu. Prowadzi telefon pomocowy TeleJiM (789 288 996), gdzie osoby w kryzysie mogą uzyskać wsparcie. Zapewnia diagnozę i terapię w Klinice JiM, które pomagają w lepszej adaptacji, odnalezieniu się w społeczeństwie, zrozumieniu siebie. Pomaga lepiej żyć. W końcu edukuje na temat autyzmu, aby zwalczyć stygmatyzację osób w spektrum. 

więcej informacji nt. działalności fundacji JiM znajdziemy na stronie: https://jim.org/

NIEBIESKI DLA AUTYZMU - IZOLACJA I BRAK PERSPEKTYW

 

link do filmu: https://youtu.be/vwMa-2SSwsQ

W Polsce nie ma powszechnego systemu wsparcia dla dorosłych z autyzmem. Osoby niesamodzielne pozbawione opiekunów trafiają do zamkniętych instytucji, często niedostosowanych do ich potrzeb.

Osoba niesamodzielna ze spektrum autyzmu często jest niewerbalna. Nie powie, że jest chora, że coś ją boli, coś jej doskwiera. Rodziny i bliscy opiekunowie wiedzą, jak czytać wszystkie niewerbalne sygnały. Taki poziom opieki jest trudny do zapewnienia w zamkniętej instytucji. Dodając do tego fakt, że istnieje związek między ASD a zwiększonym ryzykiem przedwczesnej śmierci, szczególnie wśród kobiet z ASD i z niepełnosprawnością intelektualną (źródło: Karolinska Institutet), widać, jak ważna jest odpowiednia opieka dla dorosłych, niesamodzielnych osób w spektrum.

Zamknięte, masowe instytucje to nie jest miejsce dla nich. Powinny trafić do przyjaznych, dostosowanych do ich potrzeb domów. W całej Europie rozwija się trend opieki nad osobami zależnymi nazywany deinstytucjonalizacją. Jej celem jest doprowadzenie do sytuacji, by osoba o ograniczonej samodzielności otrzymywała wsparcie nie w ramach opieki instytucjonalnej, a w mniejszych, przyjaznych domach w środowisku lokalnym, w społeczności lokalnej. Stworzenie miejsc, gdzie osoby dorosłe ze spektrum mają godne warunki życia, specjalistyczną opiekę, spokojne tempo życia. Miejsc dostosowanych do ich potrzeb, pełniących rolę domu rodzinnego.

O taki standard opieki dla dorosłych osób z autyzmem walczy Fundacja JiM. Codziennie pracuje i zabiega, aby zapewnić dobrą dorosłość dla osób w spektrum.

Dorosłość dla osób z autyzmem oznacza brak wsparcia. Musimy to zmienić. Razem budujmy domy życia, nie instytucje. 

NIEBIESKI DLA AUTYZMU - DIAGNOZA

 

 

WARTO PAMIĘTAĆ, ŻE DZIECI Z AUTYZMEM MIESIĄCAMI, A NAWET LATAMI, CZEKAJĄ NA DIAGNOZĘ! Najpierw walka rodziców z faktem, że moje dziecko jest jakieś inne, potem szukanie odpowiedniego specjalisty... Psychiatra? Przecież moje dziecko jest "normalne" potrzebuje tylko czasu, że by sobie w głowie wszystko poukładać... Zobaczmy, co może się stać gdy diagnoza będzie zbyt późno - film promujący akcję AUTYZM. Odmień moją historię Fundacji JiM.

 

 spot do zobaczenia pod linkiem: https://youtu.be/UwZzBFXo_Qo

NIEBIESKI DLA AUTYZMU - RAPORT FUNDACJI JiM

Fundacja JiM, która od 2002 roku zajmuje się osobami z autyzmem, na swojej stronie internetowej opublikowała raport dot. świadomości autyzmu wśród społeczeństwa. Wynika z niego, że świadomość ludzi dot. autyzmu zwiększa się.

Ważne, z punktu widzenia ludzi dotkniętych autyzmem oraz ich rodzin, są główne wnioski z przeprowadzonego badania:

• pojęcie autyzmu utrwaliło się w społecznej świadomości – jego znajomość deklarują obecnie niemal wszyscy dorośli Polacy. Spośród osób, które miały kontakt z pojęciem „autyzm”, większość deklaruje ogólną orientację w kwestii tego, czym jest autyzm i jakie cechy/zachowania wyróżniają osoby z autyzmem. Wyższa niż przeciętnie samoocena cechuje w tym zakresie osoby dobrze sytuowane i legitymujące się co najmniej średnim wykształceniem; wiedzę na temat autyzmu nieco częściej deklarują kobiety niż mężczyźni,
• uzyskane dane pozwalają sądzić, że osoby z autyzmem są obecnie bardziej „widoczne” niż przed czterema laty. W porównaniu z 2017 r. znacząco wzrósł odsetek deklaracji kontaktu z osobą/historią osoby z autyzmem i liczba bezpośrednich kontaktów z osobami w spektrum autyzmu; relatywnie wielu badanych deklaruje kontakt z osobą z autyzmem na polu zawodowym- częściej w porównaniu z innymi dotyczy to osób najmłodszych i badanych z wyższym wykształceniem,
• u większości badanych autyzm budzi skojarzenia, sfokusowane na cechach upośledzających funkcjonowanie w sferze komunikacyjnej, społecznej i behawioralnej.Jednak żaden ze społecznych modeli postrzegania autyzmu i osób w spektrum nie jest pozbawiony błędów poznawczych. Powszechnej znajomości pojęcia „autyzm” wciąż towarzyszą mity i stereotypy na temat cech autyzmu i osób zmagających się z tym zaburzeniem,
• pewne niespójności w opiniach badanych na temat dzieci i dorosłych z autyzmem, jak również deklarowane wprost zainteresowanie dorosłymi osobami w spektrum,wskazują na potrzebę większej popularyzacji wiedzy na temat dorosłych osób z autyzmem,w tym samego ich istnienia.

źródło i więcej informacji dot. raportu: https://jim.org/blog/2021/04/01/spoleczny-obraz-autyzmu-raport-cbos-dla-fundacji-jim/

 

LĘKI U DZIECI I MŁODZIEŻY

Bardzo często do gabinetu pedagoga czy psychologa szkolnego trafiają rodzice zaniepokojeni lękami i strachami swoich dzieci. Dobrze, że przychodzą, gorzej, gdy próbują rozwiązać problem sami. Rodzice dowiadują się, że w psychologii występują tzw. lęki rozwojowe - lęki które pojawiają się nagle i niespodziewanie po jakimś czasie po prostu znikają. Ich występowanie przypisuje się ciągłemu rozwojowi układu nerwowego. W przeciągu pierwszych 10 lat życia dzieci od stanu chaosu i nierozumienia emocji przeistaczają się w złożoną istotę emocjonalną. 

Kiedy udać się do psychologa dziecięcego?

Objawami które powinny zaniepokoić rodzica jest fakt nie ustawania lęków rozwojowych, gdy dziecko odczuwa stały, nierealistyczny, nadmierny lęk niezwiązany z żadną konkretną sytuacją. W sytuacji gdy dziecko obsesyjnie wykonuje jakąś czynność (na przykład myje ręce), jest to czasochłonne i utrudnia mu życie. Jeżeli dziecko stale, nadmiernie obawia się, że stanie się coś złego bliskiej mu osobie i nie jest w stanie się z nią rozstać (wymiotuje podczas rozstania). Psycholog wesprze dziecko i jego rodziców w pracy nad wyciszeniem lęków rozwojowych lub sytuacyjnych, które trwają zbyt długo i zaczynają utrudniać dziecku życie.

LĘKI U MŁODZIEŻY

Zaburzenia nerwicowe (lękowe) spotykane są u osób w różnym wieku. Dorastający, młodzi ludzie to grupa u której ten problem jest najbardziej rozpowszechniony. Zaburzenia lękowe u młodzieży ogólnie uznawane są za jedne z najczęstszych w tej grupie zaburzeń psychicznych – szacuje się, że zmagać się z którymś z tym problemów może od 6 do nawet 20 % nastolatków. Zwraca się uwagę na to, że za ich występowaniem mogą stać pewne nieprawidłowości dotyczące funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego – jako przykład można tutaj podać nieprawidłowe poziomy różnych neuroprzekaźników (czyli substancji, które odpowiadają przede wszystkim za przesyłanie informacji pomiędzy poszczególnymi komórkami nerwowymi). Związek z zaburzeniami nerwicowymi u młodzieży mogą mieć również trudne sytuacje, z którymi młodzi ludzie stykają się w swoim życiu (tutaj mowa np. o zmianie szkoły czy miejsca zamieszkania, o śmierci kogoś bliskiego, rozwodzie rodziców czy szykanowaniu przez rówieśników i przemocy w szkole). Czasami dorastający człowiek „zaraża” się zaburzeniami lękowymi od swoich opiekunów. Jak to rozumieć? Otóż wtedy, gdy dziecko styka się z postawami pełnymi lęku, które przejawiają jego rodzice, samo może niejako automatycznie prezentować podobne zachowania. Zaczyna mieć przekonanie, że napotykane w życiu trudności są nie do pokonania i że najlepiej unikać wszelkich trudnych sytuacji.

fot. Gettyimages

Lęk jest naturalnym odczuciem – nie zawsze więc jego występowanie u dorastającego należy uznawać za objaw zaburzeń nerwicowych. Zupełnie naturalne lęki u nastolatków, czyli lęki rozwojowe, to  charakterystyczny lęk przed chorobą swoją lub bliskiego członka rodziny, obawy przed dorosłym życiem czy lęk przed krytyką i upokorzeniem. Jeżeli pojawiają się one sporadycznie – wtedy rodzice martwić się raczej nie muszą. W takiej jednak sytuacji, gdy lęk u dziecka wysuwa się w życiu dziecka na pierwszy plan, nie ma już na co czekać – z nastolatkiem trzeba się udać do specjalisty - najlepiej psychiatry dziecięcego, ponieważ konsekwencje nieleczonych zaburzeń nerwicowych mogą być naprawdę poważne. Przede wszystkim częste odczuwanie lęku utrudnia młodej osobie zwyczajne funkcjonowanie – może to skutkować występowaniem u niej trudności z nauką czy relacjami społecznymi. Pojawiać się mogą u nastolatka również  trudności z koncentracją, pamięcią i uwagą. Zaniechanie leczenia zaburzeń lękowych u młodzieży stwarza zagrożenie rozwojem u nich kolejnych jeszcze zaburzeń psychicznych, m.in. depresyjnych.

Więcej informacji pod linkami:

http://gajterapii.pl/lek-u-dziecka-leki-rozwojowe/

https://www.mjakmama24.pl/nastolatek/zagrozenia/zaburzenia-lekowe-u-mlodziezy-aa-N8an-J1q5-4zSX.html

https://www.mp.pl/pacjent/pediatria/choroby/psychiatria/81304,zaburzenia-lekowe-u-dzieci-i-mlodziezy

MOCZENIE NOCNE U DZIECI

Ostatnio przeglądając Internet, natrafiłam na artykuł dot. moczenia nocnego u dzieci. 20 - 30 lat temu uważano, że moczenie nocne ma podłoże psychiczne, że dzieci które "sikają w nocy do łóżka" przeżywają jakieś traumy, stres. Podczas studiów, mówiono nam, że moczenie nocne dotyczy głównie rodzin tzw. patologicznych, przemocowych, że moczenie nocne dotyczy dzieci porzuconych, z domów dziecka itp. Współczesna nauka dowodzi, że problem ten dotyczy dzieci niezależnie od statusu materialnego czy społecznego, wykluczono również związek z przeżywaniem stresu czy traumy. Moczeniu nocne czy dzienne dzieci ma podłoże organiczne. Jego przyczyną może być zbyt mała pojemność pęcherza moczowego dziecka bądź nadmierna produkcja moczu w nocy. Dr n. med. Michał Maternik - pediatra, nefrolog dziecięcy uważa, że dziecko w momencie narodzin ma nie do końca wykształcony układ moczowy. "To jest dokładnie tak jak z mówieniem, chodzeniem, kompetencjami na różnych polach. Umiejętność kontrolowania oddawania moczu w nocy dziecko powinno osiągnąć do końca piątego roku życia. Jeśli jej nie posiada, oznacza to chorobę". Moczenie nocne u dzieci to spory problem, bo około 5-10% dzieci siedmioletnich dotyka ten problem.

Nadprodukcja moczu w nocy to przyczyna moczenia nocnego u 40 proc. dzieci mających ten problem. Dzieci te – upraszczając – nie mają przycisku: „zwolnij produkcję moczu”, a dzieje się tak z powodu hormonu o nazwie wazopresyna, którego wydzielanie jest nieprawidłowe. Drugą istotną przyczyną moczenia nocnego jest zmniejszona objętość pęcherza. Skoro jest za mały, to nawet jeśli produkcja moczu jest prawidłowa, dziecko nie jest w stanie utrzymać tej ilości moczu przez całą noc w za małym „zbiorniku”. 

Warto pamiętać, że dziecko moczące się przeżywa ogromny stres z tym związany. Nie należy go obarczać winą za mokre łóżko, krzyczeć czy przypominać o tym fakcie wciągu dnia. Najgorsze co możemy zrobić to ośmieszyć dziecko przed rodziną czy kolegami. Przeprowadzone w 2018 roku badania brytyjskie pokazują, że stres związany z moczeniem się, kiedy świadkami są rówieśnicy, jest porównywalny ze stresem po śmierci jednego z rodziców. Nawet jeśli nie ma rówieśniczych świadków moczenia się w nocy, dziecko bardzo przeżywa swoją chorobę i ten stres ma olbrzymi wpływ na jego życie. Te dzieci mają przede wszystkim gorszą samoocenę, gorzej funkcjonują w szkole co ma wpływ na oceny. Te gorsze wyniki w szkole dzieci, które się moczą, także stwierdzono w badaniach. Powszechnie się sądzi, że najpierw pojawiają się problemy psychologiczne, a ich efektem jest moczenie się w nocy. Jest odwrotnie – to moczenie powoduje duże problemy psychologiczne dla dziecka. Okazuje się, że po wyleczeniu moczenia nocnego, dzieci „wracają” z wynikami szkolnymi do normy populacyjnej.

cały wywiad z dr n. med. Michałem Masterskim pod linkiem: https://www.mp.pl/pacjent/pediatria/wywiady/188145,moczenie-nocne-przyczyna-nie-jest-psychika

pomocna strona: https://zabieganamama.com/sprawdz-co-robic-kiedy-dziecko-moczy-sie-w-nocy/

ZROZUMIEĆ DZIECKO - NADREAKTYWNOŚĆ SŁUCHOWA U DZIECI

Jesteśmy z dziećmi w domach, zauważamy u nich cechy naszych dziadków, siebie z tego samego okresu... są też symptomy, które mogą nas niepokoić. Coraz więcej dzieci "boi" się głośnych dźwięków telefonu, dzwonka do drzwi, po przyjściu z przedszkola skarży się na ból głowy, najchętniej schowałoby się pod kołdrę. Mogą to być objawy nadwrażliwości słuchowej u dzieci. Szukając materiałów na ten temat natrafiłam na krótki film o Ani, która cierpi z powodu nadwrażliwości słuchowej. Zachęcam do obejrzenia wszystkich rodziców, nie tylko przedszkolaków.
Film do obejrzenia pod linkiem:
https://www.facebook.com/Terapis.WspomaganieRozwojuDziecka/?eid=ARDIIc_v0_lt7rf7QOgfyjuo1FDPr8tg8oSkpU5dNQqIu34i7YAt9glBoe07-A_2kI5I37ZAY_1wxoKJ&fref=mentions

kadr z filmu:

WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW DO PRACY Z DZIECKIEM Z NADREAKTYWNOŚCIĄ SŁUCHOWĄ

 W przypadku większych zaburzeń, warto pomyśleć o specjalistycznej pomocy dla swojego dziecka

Nie bójmy się szukać pomocy dla swojego dziecka. Im dłużej dziecko "cierpi" z powodu swoich zaburzeń, tym większy ma to wpływ na jego prawidłowy rozwój!