BEZPIECZEŃSTWO DZIECI I MŁODZIEŻY PODCZAS WAKACJI

 

Przed nami długo wyczekiwany czas wakacji, a tym samym odpoczynku od szkolnych obowiązków. Choć marzymy o tym, aby upłynął on pod znakiem niezapomnianych przygód, podróży oraz chwil spędzonych z przyjaciółmi, pamiętajmy: DOBRY ODPOCZYNEK TO JEDNOCZEŚNIE BEZPIECZNY ODPOCZYNEK.

fot. Tychy.pl

Przy okazji omawiania tematów bezpieczeństwa warto odnieść się do aktualnych przepisów prawa związanego z organizacją i warunków wypoczynku dzieci i młodzieży.

PRZYPOMINAMY!!!

1. Od 3 czerwca 2026 roku weszły w życie nowe przepisy ruchu drogowego dla osób, które poruszają się rowerami, hulajnogami elektrycznymi czy urządzeniami transportu publicznego. Osoby do 16 roku życia mają obowiązek jazdy w kasku ochronnym!  

2. Zasady organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży regulują przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2025 r. poz. 881, z późn.zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. poz. 452, z późn.zm.). Przepisy obowiązują wszystkich organizatorów wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Zgodnie z ich treścią każdy organizator wypoczynku ma obowiązek zgłoszenia wypoczynku w kuratorium oświaty na terenie którego posiada siedzibę, również ten organizowany za granicą. Kurator oświaty po jego zatwierdzeniu zamieszcza go w systemie baz wypoczynku. Każdy rodzic może sprawdzić czy wypoczynek został zgłoszony w bazie.

fot: men.gov.pl

Życzymy, aby tegoroczne WAKACJE przebiegały w dobrej atmosferze i były dla wszystkich bezpieczne. 

Artykuł powstał w oparciu o broszurę MEN dot. bezpieczeństwa podczas wakacji dzieci i młodzieży

JAK ROZMAWIAĆ Z DZIECKIEM, KTÓRE OPOWIADA O ZDARZENIU W SZKOLE?

Na początek krótka historia...

Kuba wyszedł ze szkoły po lekcjach z bandażem na ręce. Na przedramieniu miał skórę otartą w kilku miejscach. To skutek upadku na żwirowej alejce biegnącej obok boiska. Chłopiec był podenerwowany, ponieważ po lekcjach wybierał na basen ze starszym bratem. Z powodu zdarzenia w szkole jego plany zostały pokrzyżowane. Wracając niechętnie do domu, chłopiec kopał ze złością kamyki na chodniku.
– O, niespodzianka! Kubuś się potknął i stłukł sobie rączkę! – szesnastoletni Bartek aż zagwizdał na widok opatrunku na ręce młodszego brat – Czyli mam wolne od niańczenia braciszka i idę na basen z kumplami! Super! – zaśmiał się głośno na widok miny Kuby. 

– Przestań! To Krzysiek mnie popchnął! To wszystko jego wina! – Kuba podniósł głos, widząc wychodzącego z pokoju ojca – O mało nie złamałem ręki, a Ty się naigrywasz!

– Co tam chłopcy? Co to za afera? – tata zamilkł na widok bandaża. Z pytaniem w oczach dotknął ręki Kuby.
– To wina Krzyśka! On zawsze popycha! Teraz też! I jeszcze się śmiał ze mnie.
– A gdzie byli nauczyciele? Kiedy to się stało? Gdzie? Opowiadaj! – zdenerwowanie mężczyzny rosło z każdą chwilą. Oczami wyobraźni widział kolejne potencjalne zagrożenia, na które mógł być narażony jego dziesięcioletni syn.
– Na długiej przerwie wyszliśmy na boisko. Dwie nauczycielki miały dyżur, ale nie zauważyły że coś się stało. Potem poszedłem do łazienki i tam spotkałem pana od WF. Przemył mi otarcia i założył bandaż.
– I żadnego telefonu do rodziców? A jeśli byłoby to coś poważnego! – ojciec od razu chwycił za telefon – Zaraz to załatwię! Co za nonszalancja!

fot. posrtal.librus.pl

    Historia ta, jest niestety historią jedną z wielu. My, dorośli często ulegamy swoim emocjom, szukamy winnych zdarzenia z udziałem naszego dziecka, zapominamy jednak o emocjach i uczuciach jego samego. Zdenerwowany Kuba wraca do domu potłuczony i zmartwiony, że ominie go wyjście ze starszymi kolegami. Słowa brata i zmartwiona mina ojca podsycały jego emocje. Tata zareagował natychmiast, ale nie był zainteresowany prawdziwym przebiegiem wypadków. Od razu znalazł winnych i zaczął działać – zadzwonił do szkoły. Nie przeczytał wiadomości od nauczyciela, nie wysłuchał opowieści syna, nie sprawdził skali obrażeń. Poddał się emocjom. Wyciągnął na ich podstawie wnioski, a następnie przeszedł do działania. Kuba został ze swoimi uczuciami sam. Stracił okazję wyjścia na basen, zabolała go reakcja brata i bał się telefonu ojca do szkoły. Chłopiec wiedział, że jego wersja wydarzeń odbiega od tej, którą mogli przedstawić nauczyciele, dlatego jego obawy przed konsekwencjami rosły z każdą chwilą.

Jak rozmawiać z dzieckiem, które opowiada o zdarzeniu w szkole

– O, niespodzianka! Kubuś się potknął i stłukł sobie rączkę! – szesnastoletni Bartek aż zagwizdał na widok opatrunku na ręce młodszego brata – Czyli mam wolne od niańczenia braciszka i idę na basen z kumplami! Super! – zaśmiał się głośno na widok miny Kuby.
– Krzysiek mnie popchnął! To jego wina! Przestań się śmiać! Wystarczy, że nie mogę iść na basen. Nie musisz mi już dokładać! – uciął na widok ojca wychodzącego z pokoju.
– Co tam chłopcy? Co to za afera? – tata zamilkł na widok bandaża, po czym dotknął ręki Kuby – Coś poważnego? Boli?
– Trochę. Bardziej szczypało wcześniej, ale pan od WF przemył to środkiem odkażającym i na wszelki wypadek zawinął bandażem, żeby otarcia się nie zabrudziły – tata przyjrzał się synowi uważnie, po czym zwrócił się do Bartka – Ja pogadam z Kubą, możesz się przygotowywać do wyjścia, tak jak planowałeś – objął młodszego syna ramieniem i zaprowadził do łazienki. Tam delikatnie zdjął opatrunek, przyjrzał się otarciom i zapytał chłopca o samopoczucie, zabezpieczając ranę.
– Myślę, że to nic poważnego. Jutro już zdejmiesz bandaż. Powiesz mi coś więcej, gdzie to się stało?
– Na takiej ścieżce wysypanej żwirem, która jest z tyłu starego boiska.
– Hmm… To za budynkiem szkoły? Myślałem, że tam nie wolno Wam chodzić na przerwach, bo trwa tam remont – Kuba milczał. Po długiej chwili ojciec dodał – To jak to było?
– No, bo myśmy chcieli być sami. To poszliśmy tam do tyłu. Taśmy robotników były zerwane, więc pomyśleliśmy, że nie mogą mieć do nas pretensji. Tak się zagadaliśmy, że nie słyszeliśmy dzwonka. Dopiero jak zrobiło się cicho, zorientowaliśmy się, że już trwa lekcja. To ruszyliśmy biegiem. Zderzyliśmy się z Krzyśkiem. Jemu nic się nie stało, bo miał bluzę z długim rękawem, a ja swoją zdjąłem. Potem spotkaliśmy pana od WF i on się mną zajął – Chłopiec niepewnie zerka na ojca.
– Czyli musimy podziękować temu nauczycielowi za sprawną pomoc medyczną.
– Mówił, że wyśle wam wiadomość, że otarcia są nieprzyjemne, ale nie wymagają interwencji lekarza, dlatego nie dzwonił do Was. A ja wróciłem na lekcje. I jeszcze… – umilkł.
– Jeszcze czeka Cię rozmowa z wychowawczynią o złamaniu zasad i pójściu w niebezpieczne miejsce bez wiedzy dorosłych – dokończył tata.
– Rozmowa już była. Obiecaliśmy, że więcej tam nie pójdziemy.
– Czyli nauczka na przyszłość? – wyciągnął rękę w stronę chłopca.
– Tak tato, nauczka! – z uśmiechem przybijając „piątkę”.

Jak reagować, gdy dziecko mówi o zdarzeniu w szkole

    Emocje Kuby stopniowo opadły. Chłopiec zaakceptował, że sam odpowiada za sytuację, w której się znalazł. Pogodził się z tym, że poniesie konsekwencje. Ponieważ opowiedział ojcu prawdziwą wersję zdarzeń, nie miał powodu do niepokoju, że coś wyda się później. Ojciec zaopiekował się synem zarówno fizycznie (sprawdził skaleczenia, zmienił opatrunek), jak i emocjonalnie. Pokazał, że akceptuje prawo syna do popełniania błędów. Zamiast koncentrować się na szukaniu winnych, skupił się na pozytywnych rozwiązaniach.

    Sytuacje, w których uczniowie podejmują działania sprzeczne z zasadami obowiązującymi w szkole czy też przypadkowe zdarzenia zakończone kontuzjami zdarzają się w szkole dość często. Nauczyciele dokładają starań, by zadbać o bezpieczeństwo dzieci. W zdarzeniu opisanym wyżej chłopcy wykorzystali fakt, że nie każdy fragment terenu szkoły był monitorowany przez dyżurujących (ze względu na remont obowiązywał zakaz wchodzenia na teren starego boiska). Uczniowie weszli na teren zakazany. Kiedy doszło do nieszczęśliwego upadku, nauczyciel WF i wychowawczyni podjęli działania zgodne z obowiązującym regulaminem: nauczyciel opatrzył skaleczenie, ocenił, że nie jest potrzebna interwencja lekarza, powiadomił rodziców o powziętych działaniach, wysyłając im wiadomość w e-dzienniku. Wychowawczyni przypomniała zasady i ustaliła z chłopcami dalsze działanie. Oceniła, że dalszy udział rodziców nie jest konieczny. A Kuba? Dostał nauczkę, że łamanie zasad nie popłaca.

https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/to-krzysiek-mnie-popchnal

INFOLINIA dla rodziców i uczniów dotycząca pomocy psychologicznej

 

Ubiegły, pandemiczny, rok szkolny obfitował w sytuacje trudne zarówno dla uczniów jak i ich rodziców. Izolacja, niepokój o jutro, ciągłe, medialne doniesienia dot. pandemii COVID -19 spowodowały, że dzieci i młodzież przeżywają kłopoty i trudności z ponowną adaptacją w szkole. Dlatego też w całej Polsce działają różnego typu ośrodki pomagające dzieciom, młodzieży oraz ich rodzicom, a od 6 września działa całodobowa, bezpłatna, ogólnopolska infolinia dla dzieci i młodzieży oraz ich opiekunów. Pod numerem telefonu 800 800 605 dzieci i młodzież, ale także rodzice, nauczyciele i pedagodzy będą mogli uzyskać profesjonalną pomoc doświadczonych psychologów, pedagogów i prawników.

Aby skorzystać z pomocy wystarczy zadzwonić na infolinię, gdzie profesjonalni konsultanci odpowiedzą na wszystkie pytania, doradzą, co można zrobić w danej sytuacji. Rozmówcy nie muszą się przedstawiać, mają zapewnioną dyskrecję i anonimowość.

Zachęcam także do skorzystania z kontaktu mailowego pomagamy@1815.pl

 

SPÓJRZ NA SIEBIE - KAMPANIA CIAŁOPOZYTYWNA DLA MŁODZIEŻY

SPÓJRZ NA SIEBIE to pierwsza ciałopozytywna kampania w Polsce angażująca młodzież. Celem jest uświadomienie nastolatków, że wygląd zaczyna się w głowie. Głównym założeniem jest, by młodzież zaakceptowała własne ciało, zyskała poczucie własnej wartości, zaczęła być dumna ze swojego naturalnego wyglądu. Ważne jest aby młodzi ludzie przestali porównywać się do siebie, konkurować
z wyretuszowanymi zdjęciami, czy walczyć ze swoimi „niedoskonałościami”.

 

Kampania powstała w oparciu o badania i raporty dotyczące samoakceptacji wśród dorastającej młodzieży. Według raportu WHO z maja 2020 roku, aż 52% polskich dziewcząt i 31% polskich chłopców w wieku 15 lat nienawidzi swojego ciała. To oznacza, że co druga dziewczyna i co trzeci chłopak, których mijasz każdego dnia na ulicy, nie akceptuje siebie takim, jakim jest. To najgorsze wyniki w Europie. Nikt na naszym kontynencie nie jest tak krytyczny wobec swojego wyglądu, jak polska młodzież. 

Niestety często przyczyną nieakceptowania siebie i swojego ciała spowodowane jest docinkami ze strony rodziców, później przez rówieśników w szkole. Oto kilka przykładów:

Nikola, 15 lat: – Zaczęło się w klasach 1-3. Mówili: ruda, wiewióra, Rudolf. Najbardziej zabolało, jak kolega stwierdził, że rude to fałszywe. Usłyszał od babci.

Tomek, 24 lata: – Przy wzroście 1,90 m ważyłem 63 kilo. Jak w gimnazjum urosłem w rok 20 centymetrów, to czułem, że to dziwne, ale nie patrzyłem na siebie i nie myślałem: „Jestem gównem”. Gdy inni zaczęli tak mówić, w ten sposób się czułem.

Sonia, 16 lat: – Powody zaczepek się zmieniały. W piątej klasie kolega śmiał się z mojego drugiego podbródka, którego dostałam, jak brałam encorton na astmę. W szóstej klasie docinał mi z powodu trądziku. W siódmej zmieniłam szkołę, ale tam znalazł się inny prześladowca. Dokuczał mi ze względu na duże piersi.

Ania, 23 lata: – Wyjechałam na 10 miesięcy. Po powrocie, zamiast „stęskniliśmy się za tobą”, usłyszałam od najbliższych: „Jak ty wyglądasz?”.

Nikola, Tomek, Sonia i Ania – wszyscy mieli lub wciąż mają problemy z akceptacją własnego wyglądu. I nie są w tym odosobnieni.

 

Dlatego też, powiedzione impulsem, dwie młode teatrolożki Natalia Królak i Marysia Pyrek, które razem z psycholożką Aleksandrą Musielak stworzyły kampanię Spójrz na Siebie – ciałopozytywną akcję angażującą młodzież. Jej trzy słowa klucze to: emancypacja, normalizacja i akceptacja. Emancypacja, czyli praca z młodymi ludźmi nad uwalnianiem się ze szkodliwych schematów i nauka czucia się dobrze z samym sobą. Poprzez normalizację rozumiemy szerzenie wiedzy o tym, co dzieje się z naszym ciałem w zależności od stanu zdrowia, etapów życia i innych uwarunkowań. To też nauka szacunku wobec niego. A akceptacja oznacza patrzenie na siebie z miłością i czułością, nawet gdy otoczenie wysyła nam inne sygnały. Kampania odbywa się głównie w portalach społecznościowych, organizowane są również prelekcje dla młodzieży. Podczas spotkań młodzież dowiaduje się, że ci, którzy ranią, często nie zdają sobie sprawy z wagi swoich słów. To, w jaki sposób o sobie mówimy, określa, jak siebie postrzegamy. Jednym z celów kampanii jest przerwanie błędnego koła. Dzisiejsza młodzież, mająca negatywną relację z ciałem, też będzie kiedyś miała dzieci. Dla nas ważne jest to, by nie kontynuowała tego przekazu, który sama dostawała. Wiele mówi się też o podjęciu terapii, że zgłoszenie się do psychologa to nie przestępstwo ani robienie z siebie dziwoląga! 

Najważniejsze to samozaopiekowanie się sobą!

więcej informacji o kampanii znajdziemy na stronach:

https://kulczykfoundation.org.pl/edukacja/baza-wiedzy/Za_Gruba_Za_Chudy_Za_Ruda

https://m.facebook.com/SP%C3%93JRZ-NA-SIEBIE-118394173410721/

zdjęcia zawarte w artykule pochodzą z kampanii SPÓJRZ NA SIEBIE. 

 

#MyFreedomDay2021

 to od 2011 roku globalna kampania organizowana w ramach CNN Freedom Project, ma za zadanie zwiększać świadomość występowania problemu współczesnego niewolnictwa.  Jest również okazją do dyskusji nt. wolności. W Polsce kampanię promuje Kulczyk Foundation.
W tym roku przypada 16 marca.

Problem współczesnego niewolnictwa istnieje na całym świecie, również w Polsce. Obecnie dotyka około 40 mln ludzi, z czego 10 mln to dzieci! Kobiety i dziewczynki stanowią 71% ofiar.

Ze starszymi dziećmi można zobaczyć film dokumentalny "Silk Slaves" pokazujący obraz niewolniczej pracy w Indiach. Film opowiada historię matki i córki, Hadii i Nasseby, które pracują w ekstremalnych warunkach w fabrykach, po 12 godzin dziennie. Żyjąc w ciągły strachu przed osobą u której zaciągnęły dług, próbują znaleźć legalną drogę do wolności. Dokument pokazuje, jak ofiary pracy niewolniczej jednoczą siły i wspierają się wzajemnie. 

Film w angielskiej wersji językowej dostępny jest na stronie: 

https://edition.cnn.com/videos/tv/2021/03/11/cfp-silk-slaves-doc-spc-intl.cnn

 Choć może nam się wydawać, że ten problem nas nie dotyczy i nie mamy na to wpływu, to aby dotarło do nas, że możemy być jego częścią, czy wręcz przyczyną, wystarczy… spojrzeć na metkę swojego ubrania lub wziąć do ręki swojego smartfona.  Ubrania, elektronika, nawet czekolada często powstają z wykorzystaniem niewolniczej pracy!

Warto to sobie uświadomić, rozmawiać o tym i szukać rozwiązań pozwalających na wyeliminowanie tego zjawiska.

Więcej informacji: 

https://kulczykfoundation.org.pl/edukacja/baza-wiedzy/Nasza_Wolnosc_Kosztuje_Wolnosc_Innych_Myfreedomday

BEZPIECZNY POWRÓT DZIECI DO SZKOŁY

Jak ten czas leci... ostatnim moim postem było bezpieczeństwo podczas wakacji a tu chwila i już piszę o bezpiecznym powrocie do szkoły. Tym razem jednak, jak to zwykle bywa przed rozpoczęciem roku szkolnego, nie skupię się na bezpieczeństwie na drodze tylko o rekomendacjach dotyczących bezpiecznego powrotu do nauki podczas trwania pandemii korona wirusa. Tak, drodzy Państwo, korona wirus nas nie opuścił, choć podczas wakacyjnych wycieczek, wypraw, wczasów czy krótkich weekendowych wypadów mieliśmy zupełnie inne wrażenie. 

BEZPIECZNY POWRÓT DZIECI DO SZKÓŁ - WYTYCZNE MEN

Na stronie internetowej MEN została udostępniona specjalna zakładka „Bezpieczny powrót do szkół. Dowiedz się więcej”. W zakładce, poza wytycznymi MEN, MZ i GIS, znalazł się m.in. zestaw najczęściej zadawanych pytań i odpowiedzi związanych z powrotem uczniów do szkół i placówek od 1 września.

SPOT INFORMACYJNY

Do najmłodszych najszybciej dotrzeć drogą internetową, dlatego MEN, wspólnie z TVP przygotowało spot informacyjny który w przystępny i zrozumiały dla młodego odbiorcy sposób omawia najważniejsze zasady bezpieczeństwa związane z powrotem do nauki w szkołach. 

Bohaterem materiału jest uczeń szkoły podstawowej, który cieszy się z ponownego spotkania z nauczycielami i przyjaciółmi, a jednocześnie podkreśla, że teraz trzeba bardziej na siebie uważać i dbać o swoje bezpieczeństwo. Przypomina on o konieczności dezynfekcji dłoni po wejściu do szkoły, obowiązku zasłaniania ust i nosa podczas kichania czy kasłania oraz o częstym myciu rąk. Narrator podkreśla również, że w szkole trzeba używać tylko własnych przyborów i przedmiotów, a złe samopoczucie należy szybko zgłosić nauczycielowi.

Cały spot można bezpłatnie obejrzeć na stronie: https://youtu.be/CEl7eBx2wsE

BEZPIECZNY WYPOCZYNEK PODCZAS WAKACJI

Nareszcie wakacje! Po bardzo trudnym roku szkolnym, nauce zdalnej, zamkniętych szkołach każdy z nas - nauczyciele, rodzice a przede wszystkim uczniowie - zasługujemy na odpoczynek i wytchnienie. Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowała bazę wypoczynku, na której możemy sprawdzić czy zorganizowany wyjazd naszego dziecka na obóz czy kolonie jest zgodny z wytycznymi dot. ochrony przed koronawirusem, zgodny z wytycznymi jego prawidłowej organizacji i przebiegu.

link do strony: https://wypoczynek.men.gov.pl/

Na stronie:

https://www.gov.pl/web/edukacja/bezpieczny-wypoczynek-poradnik-men-dla-rodzicow-i-opiekunow-2

znajdziemy ważne informacje dla rodziców dot. organizacji wypoczynku dla dzieci.

Rodzicu, o tym musisz pamiętać!

Organizator wypoczynku (kolonii, obozu) musi zgłosić wyjazd do właściwego
(ze względu na siedzibę organizatora) kuratorium oświaty.

Z uwagi na bezpieczeństwo dzieci w zgłoszeniu ma obowiązek podać m.in. dane dotyczące miejsca wypoczynku i rodzaju zakwaterowania, liczby uczestników, zatrudnionej kadry oraz programu pracy z dziećmi. Musi również zapewnić dostęp do opieki medycznej.

Dzięki temu wizytatorzy mogą kontrolować miejsca wypoczynku dzieci i młodzieży. Podobne kontrole może przeprowadzić straż pożarna i sanepid (zarówno przed rozpoczęciem wypoczynku, jak również w czasie jego trwania).

Rodzic, aby czuć się spokojnym o bezpieczeństwo swojego dziecka, przed wykupieniem turnusu, może sprawdzić organizatora (czy zgłosił do kuratora oświaty wypoczynek) w specjalnie utworzonej wyszukiwarce bazie wypoczynku, dostępnej na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej www.wypoczynek.men.gov.pl

Znajdują się w niej wszystkie legalnie organizowane w kraju i za granicą obozy, kolonie, półkolonie i inne formy zorganizowanego wypoczynku.

W bazie wypoczynku znajdują się wszystkie legalnie organizowane w kraju i za granicą obozy, kolonie, półkolonie i inne formy zorganizowanego wypoczynku.

Rodzic z bazy wypoczynku dowie się wszystkiego o organizatorze, pozna m.in. jego adres, numer telefonu, e-mail, termin oraz adres lokalizacji wypoczynku. Dzięki bazie informacje o zgłoszonych wypoczynkach przesyłane są do właściwych miejscowo służb sprawujących nadzór nad wypoczynkiem (straż pożarna, sanepid).

Każdy organizator posiada możliwość wydruku ze swojego konta w bazie wypoczynku potwierdzenia zgłoszenia danego wypoczynku, które powinien przekazać rodzicom uczestnika.

W przypadku braku danego wypoczynku w bazie wypoczynku informację, czy organizator podejmował próby zgłoszenia wypoczynku oraz o powodach ewentualnej odmowy kuratora oświaty o wpisie danego wypoczynku do publicznej bazy wypoczynku, informacji może udzielić kuratorium oświaty, w którym organizator miał obowiązek dokonania zgłoszenia wypoczynku.

Bezpieczna opieka

Każdy organizator jest zobowiązany m.in. do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku oraz zatrudnienia wykwalifikowanej kadry sprawującej właściwą opiekę wychowawczą.

Kierownikiem wypoczynku może być osoba, która spełnia łącznie poniższe warunki:

• posiada zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego,
• jest pełnoletnia,
• ma co najmniej średnie wykształcenie (nie dotyczy czynnych instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, pełniących funkcję kierownika w formach wypoczynku prowadzonych przez organizacje harcerskie),
• ma zaświadczenie o ukończeniu kursu na kierownika wypoczynku (nie dotyczy osób zajmujących stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oraz instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej podharcmistrza),
• posiada co najmniej trzyletnie doświadczenie w wykonywaniu zadań dydaktyczno-wychowawczych lub opiekuńczo-wychowawczych uzyskane w okresie ostatnich 15 lat (nie dotyczy nauczycieli, instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej podharcmistrza).

Wychowawcą wypoczynku może zostać osoba, która spełnia łącznie poniższe warunki:

• posiada zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego,
• jest pełnoletnia,
• ma co najmniej średnie wykształcenie (nie dotyczy instruktorów harcerskich
  w stopniu co najmniej przewodnika, pełniących funkcję wychowawcy w formach wypoczynku prowadzonych przez organizacje harcerskie),
• ukończyła kurs na wychowawcę wypoczynku (nie dotyczy nauczycieli, osób pracujących z dziećmi w placówkach wsparcia dziennego lub placówkach opiekuńczo-wychowawczych, instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, trenerów i instruktorów sportu, którzy uzyskali tytuł przed 2013 r. oraz do 31 sierpnia 2017 r. przodowników turystyki kwalifikowanej i instruktorów Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego).

Znajdziemy także poradnik jak spakować dziecko przed wyjazdem oraz gdzie zgłosić niepokojące sygnały dot. przebiegu wypoczynku.

Poradnik znajduje się do pobrania na w/w stronie.

GADKI czyli proste rozmowy na trudne tematy

GADKI czyli proste rozmowy na trudne pytania to nowa kampania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, zwracająca uwagę na problem wykorzystywania seksualnego dzieci. Kampania przeznaczona dla dzieci w wieku od 4 do 11 lat.

Przemoc seksualna wobec dzieci to, jak wykazują najnowsze badania, dość poważny problem. Doświadczyło jej co piąte dziecko w Europie, zdecydowana większość dzieci została skrzywdzone przez osoby im znane.

Treści kampanii przeznaczone są głównie dla rodziców jak i nauczycieli. Na stronie fundacji znajdziemy także film rysunkowy dla dzieci oraz karty pracy pomocne podczas rozmowy z dzieckiem czy podczas lekcji wychowawczej.

Kampania zwraca uwagę na fakt, że rozmowy z dzieckiem dotyczące jego bezpieczeństwa na drodze, podwórku, domu są przeprowadzane regularnie, my - dorośli, nie mamy również obaw przed ich przeprowadzeniem. Problem pojawia się w chwili, gdy dotykamy tematów związanych z seksualnością czy intymnością. Stąd właśnie pomocne są GADKI  jako akronim kilku zasad:

Jak rozmawiać z dzieckiem?

Nie traktuj rozmowy dotyczącej zasad zachowania bezpieczeństwa jako jednorazowego wydarzenia. Znacznie lepiej jest rozmawiać na te tematy krócej, a częściej. Pomoże to dziecku zapamiętać kluczowe informacje i stosować się do przedstawionych zasad:

• może się zdarzyć, że kiedy będziesz gotowy na przeprowadzenie rozmowy, nie będzie to dobry moment dla dziecka. Nie ma problemu! Najważniejsze, aby nie wymuszać rozmowy. Powinna być czymś naturalnym. Po prostu – poczekaj na odpowiednią chwilę.

• nawiązywanie i podsuwanie prostych wskazówek na temat unikania zagrożeń, przy okazji różnych codziennych sytuacji, jest doskonałym sposobem zmierzenia się z tematem. Dzięki temu dziecko nie będzie miało wrażenia, że robisz mu wykład lub prawisz morały. Będzie to łatwiejsze i dla dziecka, i dla Ciebie!

Po więcej informacji oraz do obejrzenia filmu zachęcam na stronę http://gadki.fdds.pl/

POMOC DLA RODZIN

Aktualny czas, czas niepewności o przyszłość, pytań na które trudno znaleźć odpowiedzi, to bardzo trudny czas dla rodzin. Zdenerwowana matka czy ojciec to niestety zestresowane dziecko. Sama doświadczam tego codziennie, również w mojej rodzinie. Najpierw zamknięcie dzieci i rodziców w domach, każdy program telewizyjny to były statystyki, dyskusje i zastraszanie korona wirusem. Bieganie po sklepach za zapasami mydła i papieru toaletowego... Potem nauka czy praca zdalna w domu - strach o łącze internetowe, sprzęt, ułożenie planu dnia aby ze wszystkim zdążyć w terminie. Aktualnie rodzice borykają się z brakiem pieniędzy - nie wszystkim wypłacono jeszcze zasiłki opiekuńcze, wizją braku pracy, perspektyw. Zastanawiamy się czy jechać na opłacone wakacje czy lepiej zostać w domu i czy zwrócą nam pieniądze...?

Na te oraz wiele innych pytań znajdziemy odpowiedź na stronie Rzecznika Praw Obywatelskich - https://www.rpo.gov.pl/

W zakładce "Dzieci, rodzice, rodzina" każdego dnia aktualizowane są dane/ odpowiedzi na nurtujące rodziców pytania, samemu również można zadać pytanie. Mamy również odnośniki do stron, które mogą nam pomóc rozwiązać nurtujący nas problem.

"NIE UCIEKAJ" - program edukacyjno - profilaktyczny FUNDACJI ITAKA - Centrum Ludzi Zaginionych.

25 maja obchodzony jest MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ DZIECKA ZAGINIONEGO, który ma na celu zwrócenie uwagi na problem zaginięć dzieci i młodzieży. Ustanowił go w 1983 roku Prezydent Stanów Zjednoczonych Ronald Reagan, ku pamięci 6 - letniego Ethana Patza. Chłopiec zaginął 25 maja 1979 roku w dzielnicy SOHO w Nowym Yorku. Był pierwszym zaginionym dzieckiem, którego zdjęcie znalazło się na kartonach z mlekiem, jego poszukiwania były okrojone na skalę międzynarodową. Nigdy go nie odnaleziono - w 2001 roku, uznano go za osobę zmarłą.

W Polsce w poszukiwaniu i pomocy rodzinom zaginionym pomaga FUNDACJA ITAKA - Centrum Ludzi Zaginionych. Moją uwagę zwrócił program profilaktyczny i edukacyjny "NIE UCIEKAJ", skierowany głównie do rodziców nastolatków, jak i samych nastolatków. Zdaniem organizatorów, ucieczka to najczęstsza przyczyna zaginięć osób niepełnoletnich. Według danych policji, każdego roku, z domu ucieka kilka tysięcy nastolatków. Większość z nich odnajduje się w przeciągu kilku dni, ale bywa też tak, że młodzi ludzie znikają na całe tygodnie, miesiące a nawet lata. 

Jak czytamy na stronie Fundacji ITAKA http://nieuciekaj.pl/dlaczego_dzieci_uciekaja.php,  myśl o ucieczce nastolatka rodzi się w chwili, gdy czuje on złość do rodziców, gdy uważa, że jego potrzeby są lekceważone, a samotność (mimo fizycznej obecności rodziny) staje się nie do zniesienia.

Dlaczego dziecko bywa złe na rodziców? Bo nie pozwalają mu na usamodzielnienie się, na własne zdanie i jakiejkolwiek przejawy indywidualności - wszystko musi być po ich myśli. Złość na rodziców przybiera na sile, gdy są zbyt rygorystyczni, nie respektują potrzeb dziecka, nie liczą się z jego zdaniem, odmawiają prawa do dyskusji. Nastolatek w takiej rodzinie czuje się zniewolony, usidlony, spacyfikowany. Ma  ochotę poczuć się niezależny i wolny. Uważa, że tylko ucieczka może mu tę wolność dać.

Nie wie, że kiedy ucieknie pozna raczej, co to strach, bezradność, głód i zimno.

Problemy

Niekiedy dzieci uciekają przed niebezpieczeństwem, krzywdą, upokorzeniem. Przed problemami, które przerosłyby niejednego dorosłego człowieka. Uciekają od biedy, molestowania psychicznego, seksualnego, od przemocy, od ciągłych kłótni rodziców. Uciekają dzieci, które nie mają wsparcia w swoim środowisku i nie potrafią lub nie mają kogo poprosić o pomoc.

Brak bliskości

Dzieci uciekają nie tylko z domów patologicznych. Często tzw. przyzwoici rodzice - spokojni, porządni, zapracowani - dziwią się, że to właśnie ich dziecko uciekło. "Przecież miało wszystko, czego chciało" - mówią. Ale z relacji dziecka wynika coś przeciwnego: czuło się niekochane, nieakceptowane, odrzucone. Sądzi, że rodzice kupowali jego miłość prezentami i pieniędzmi. Nastolatek potrzebuje zainteresowania rodziców, a gdy tego brakuje, ucieczka staje się wołaniem "zauważcie mnie!".

Nadmierne wymagania

Rodzice, którzy akceptują swoje dziecko warunkowo - tylko wtedy, gdy wszystko wychodzi mu dobrze, a w chwilach niepowodzeń tej akceptacji brakuje - mogą spodziewać się, że i ono pomyśli o ucieczce. Dzieci uciekają od nadopiekuńczych rodziców, jak i od tych nadmiernie rygorystycznych. Uciekają od wymagań, którym nie są w stanie sprostać.

Ciekawość świata

Chęć poznania nowych ludzi, syndrom Jasia Wędrowniczka, także mogą  być przyczyną odejścia dziecka z domu. Wędrowniczek jest tak zainteresowany wszystkim wokół, że nie myśli o tym, co przeżywają szukający go rodzice.

Często młodzi ludzie tak dobrze czują się na wakacyjnym wyjeździe, że nie chce im się wracać do domu. I niekoniecznie dlatego, że w tym domu dzieje się coś złego, zagrażającego. Po prostu przygody wakacyjne i emocje z nich płynące są tak ekscytujące, że szkoda, aby się skończyły.

Rodzaje ucieczek

Tak jak nie ma jednego powodu ucieczek nastolatków, tak nie ma jednego rodzaju ucieczki. Bo nie zawsze jest to ucieczka z domu. Nagromadzenie różnych sytuacji i emocji sprawia, że nastolatek oddala się od bliskich - ucieka w internet, gry komputerowe, marzenia, a nawet w naukę.

Pamiętaj! Ucieczkę dziecka poprzedza zawsze jakaś forma ucieczki dorosłych. To najpierw rodzice, nauczyciele, opiekunowie uciekają od szczerych rozmów, od rozwiązywania problemów, od prawdziwych kontaktów i relacji z dziećmi.

To najpierw dorośli uciekają od wysiłku, jakim jest praca nad zachowaniem więzi rodzinnych i społecznych. To od nich dzieci uczą się, że wygodniej jest uciec od problemu niż go rozwiązywać.

W obecnej sytuacji - sytuacji izolacji, "nie chodzenia" do szkoły, ograniczonymi kontaktami społecznymi - nasze dzieci mają różne myśli w głowach. Od strachu przed wirusem, o zdrowie i życie swoje i najbliższych, po zdalne zakończenie roku szkolnego. Nikt mnie nie słucha, nikomu nie jestem potrzebna, ilość zadań na dziś mnie przeraża... Nawet my, dorośli, mamy gorszy dzień, ale będąc rodzicami, nie możemy pozwolić na sytuację braku czasu na rozmowę z własnym dzieckiem! Obyśmy nigdy nie musieli korzystać z Telefonu Fundacji ITAKA w sprawie zaginionego dziecka 116 000!!!!

Więcej informacji o działalności Fundacji ITAKA, formach pomocy dla młodzieży i rodziców znajdziemy na stronie www.nieuciekaj.pl lub pod adresem www.strefanastolatka.nieuciekaj.pl