HEJT, NIE JEST OK!

 „To tylko żarty”, „nie przejmuj się”, „wyłącz telefon” – właśnie takie słowa często słyszą dzieci, które stają się ofiarami hejtu. Problem w tym, że cyberprzemoc nie znika po zamknięciu aplikacji. Wręcz przeciwnie. Potrafi towarzyszyć młodym ludziom przez całą dobę.

W sieci pojawił się nowy film edukacyjny „Hejt nie jest OK”, który pokazuje, jak wygląda współczesny hejt i dlaczego dorośli nie mogą go bagatelizować. Materiał skierowany jest do dzieci, nastolatków i rodziców, a jego twórcy nie mają wątpliwości: cyberprzemoc to jeden z najpoważniejszych problemów, z jakimi mierzy się dziś młode pokolenie.

Hejt nie kończy się po wyjściu ze szkoły

Jeszcze kilka lat temu prześladowanie rówieśnicze najczęściej kończyło się wraz z ostatnim dzwonkiem. Dziś dziecko wraca do domu, ale problem wraca razem z nim – w smartfonie. Autorzy filmu zwracają uwagę, że współczesny hejt przybiera wiele form. To nie tylko obraźliwe komentarze w mediach społecznościowych. Coraz częściej są to również:

• wykluczanie z grup na komunikatorach,
• publikowanie kompromitujących materiałów,
• patostreaming,
• deepfake’i,
• podszywanie się pod inne osoby,
• rozpowszechnianie zdjęć bez zgody.

Według danych przywoływanych w projekcie „Hejt nie jest OK”, aż 56 proc. nastolatków doświadczyło cyberprzemocy, a 97 proc. dzieci zauważa szkodliwe zjawiska w internecie. Problem dotyczy więc niemal każdego młodego użytkownika sieci.

„Myśleliśmy, że takie tragedie dzieją się komuś innemu”

Jednym z najbardziej poruszających momentów filmu jest historia rodziców Julii, którzy opowiadają o własnych doświadczeniach związanych z hejtem wymierzonym w ich dziecko. Ich świadectwo pokazuje, że nawet bliska relacja z dzieckiem nie zawsze wystarcza, by zauważyć problem odpowiednio wcześnie. Cyberprzemoc działa często po cichu – odbiera poczucie bezpieczeństwa, obniża samoocenę i prowadzi do poważnych kryzysów psychicznych. To ważny sygnał dla wszystkich rodziców: nie zakładajmy, że problem nas nie dotyczy.

Te sygnały powinny zwrócić uwagę rodzica

Eksperci przypominają, że dziecko doświadczające hejtu często nie mówi o tym wprost.

Niepokój powinny wzbudzić m.in.:

• nagłe wycofanie się z kontaktów z rówieśnikami,
• niechęć do szkoły,
• problemy ze snem,
• spadek nastroju,
• częste płacze lub rozdrażnienie,
• unikanie korzystania z telefonu albo przeciwnie – nerwowe sprawdzanie powiadomień.

• Jak reagować na hejt? Eksperci wskazują konkretne kroki

  Film „Hejt nie jest OK” pokazuje również, co robić, gdy dziecko staje się ofiarą cyberprzemocy.

  1. Nie odpowiadaj hejterowi

  Odpowiedzi najczęściej tylko napędzają agresję i zachęcają sprawców do dalszego działania.

  2. Zabezpieczaj dowody

  To jeden z najważniejszych kroków.

  Warto wykonać:

  zrzuty ekranu komentarzy,
  screeny wiadomości prywatnych,
  kopie zdjęć lub filmów,
  zapis linków do konkretnych publikacji.

  Bez takich materiałów późniejsze zgłoszenie sprawy może być znacznie trudniejsze.

  3. Znajdź dorosłego, który przejdzie z Tobą drogę interwencji

  Nikt nie powinien mierzyć się z hejtem sam. Jeśli spotkała Cię cyberprzemoc, znajdź zaufaną osobę dorosłą – rodzica, nauczyciela, pedagoga szkolnego lub innego opiekuna. Taka osoba pomoże Ci zachować dowody, zgłosić sprawę odpowiednim instytucjom i zadba o Twoje bezpieczeństwo. Wsparcie dorosłego jest szczególnie ważne wtedy, gdy sytuacja wydaje się przytłaczająca lub trwa od dłuższego czasu. Proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości – to pierwszy krok do zatrzymania hejtu.

  4. Zgłoś sprawę platformie i szkole

  Administratorzy serwisów społecznościowych mają obowiązek reagować na zgłoszenia dotyczące przemocy czy nękania. Warto również poinformować szkołę. Zgodnie ze Standardami Ochrony Małoletnich placówki powinny podejmować działania w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa ucznia.

  5. Pamiętaj o prawie

  Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że internetowy hejt może prowadzić do odpowiedzialności prawnej.

  W zależności od sytuacji zastosowanie mogą mieć m.in.:

  art. 190a Kodeksu karnego (stalking i uporczywe nękanie),
  art. 212 Kodeksu karnego (zniesławienie),
  art. 216 Kodeksu karnego (znieważenie),
  przepisy dotyczące ochrony dóbr osobistych i wizerunku.

  Publikowanie zdjęć dziecka bez zgody czy tworzenie deepfake’ów również może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych.

  6. Korzystaj z pomocy specjalistów

  Psycholog, pedagog szkolny czy telefon zaufania mogą pomóc zarówno dziecku, jak i rodzicom przejść przez trudną sytuację.

• 
  
  

  
  

• Fot. Studio Osiem i Hejt nie jest ok.
• Na podstawie artykułu https://4funkids.pl/hejt-nie-jest-ok-film-o-cyberprzemocy-dla-dzieci-44817/

KTO JEST PO DRUGIEJ STRONIE? SIECIAKI I NIEBEZPIECZNE KONTAKTY ONLINE

Od kilku lat nasza szkoła bierze udział w programie edukacyjnym "Sieciaki", realizowanym przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę.  Program ten skierowany jest do uczniów szkół podstawowych i ma na celu budowanie świadomości dzieci na temat bezpieczeństwa w Internecie, zwłaszcza w kontekście kontaktów z nieznajomymi online.

Co to za program?

„Kto jest po drugiej stronie?” to część znanego projektu „Sieciaki.pl”, który od lat wspiera dzieci w mądrym i bezpiecznym korzystaniu z sieci. W trakcie zajęć uczniowie dowiadują się:

• jak odróżnić osobę dorosłą podszywającą się pod dziecko w sieci,
• czym są niebezpieczne kontakty online i jak je rozpoznać,
• jakie mogą być konsekwencje rozmów z nieznajomymi,
• dlaczego nie należy udostępniać swoich danych osobowych, zdjęć ani informacji o sobie,
• jak i do kogo zgłaszać niepokojące sytuacje.

Zajęcia mają formę interaktywnych warsztatów, opartych na filmach edukacyjnych, ćwiczeniach i rozmowach – wszystko dostosowane do poziomu rozwojowego dzieci. Celem jest nie tylko przekazanie wiedzy, ale też rozwijanie krytycznego myślenia i umiejętności podejmowania bezpiecznych decyzji online.

Dlaczego to ważne?

Współczesne dzieci bardzo wcześnie zaczynają korzystać z Internetu – do komunikacji, zabawy i nauki. Często nie zdają sobie jednak sprawy z zagrożeń, jakie mogą je spotkać. Program pomaga im zrozumieć, że nie każda osoba w sieci jest tym, za kogo się podaje – i że warto ufać swojemu instynktowi, a także zawsze prosić o pomoc dorosłych w razie niepokoju.

Jak możecie Państwo wspierać dziecko?

• Rozmawiajcie z dziećmi o tym, co robią w Internecie.
• Pytajcie, z kim się kontaktują online i jak się z tym czują.
• Zachęcajcie, by zawsze przychodziły do Was, gdy coś je zaniepokoi.
• Wspólnie ustalcie zasady korzystania z urządzeń cyfrowych.

Wprowadzenie tych zasad jest szczególnie ważne w okresie wakacyjnym, gdyż, zgodnie z badaniami CBOS, dziecko bez nadzoru rodziców może poddać się procesowi uwodzenia online. 

Najlepszą ochroną jest edukacja, dlatego polecam najnowszą książkę Łukasza Wojtasika, specjalisty cyberbezpieczeństwa dzieci  Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę "Sieciaki. Kto jest po drugiej stronie?" poruszającą temat niebezpiecznych kontaktów online. 

Więcej informacji o projekcie oraz działalności fundacji w tym zakresie znajdziemy na stronie https://fdds.pl/o-fundacji/co-nowego-w-fundacji/kto-jest-po-drugiej-stronie-sieciaki-i-niebezpieczne-kontakty-online-1.html

spot "Sieciaki. Kto jest po drugiej stronie?"

E - uzależnienia. Jeszcze norma czy już problem?

Obecnie powszechnie wiadomo, że uzależnić możemy się nie tylko od alkoholu czy narkotyków, lecz także od różnego rodzaju czynności – nazywamy to uzależnieniami behawioralnymi. Jest ich sporo, ale dla dzieci i młodzieży problematyczne najczęściej stają się media i sprzęty – komputer, Internet, gry, telefon.

  fot. konspektypilkanozna.pl

Dodatkowych trudności przysporzyły w ostatnim czasie pandemia i zdalne nauczanie, co wytrąciło rodzicom z ręki główną broń: „Nie jest ci to potrzebne do wykonywania obowiązków!”.

Rozróżnić należy zachowania ryzykowne związane z używaniem multimediów - jednorazowe korzystanie z np. telefonu zbyt długo oraz nadużywanie sprzętów np. kosztem snu czy wypoczynku. Zarówno zachowania ryzykowne jak i nadużywanie  to jeszcze nie uzależnienie, jednak gdy zauważymy je u swojego dziecka, należy bacznie obserwować zachowanie dziecka, najlepiej wprowadzić domowe zasady ekranowe.

Kiedy zatem mówimy o uzależnieniu? Zgodnie z obowiązującymi kryteriami, aby stwierdzić u danej osoby uzależnienie, trzeba zaobserwować u niej co najmniej trzy z poniższych objawów:

• silne pragnienie lub wewnętrzny przymus (tzw. głód) podejmowania czynności,
• coraz większa częstotliwość wykonywania zajęć uzależniających,
• narastające trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z uzależnieniem, np.:
• usilne próby unikania czynności (np. grania na komputerze) często kończące się porażką,
• niemożność zakończenia czynności,
• problemy z postępowaniem zgodnie z wcześniejszymi założeniami – przekraczanie wcześniej ustalonego limitu czasu, jaki poświęcimy np. na grę,
• objawy abstynencyjne występujące w sytuacji ograniczenia lub przerwania czynności uzależniającej:
• fizjologiczne: bezsenność, pobudzenie,
• psychologiczne: wstyd, poczucie winy, nasilona lękliwość, rozdrażnienie, zachowania agresywne,
• powtarzanie określonych zachowań pomimo ich wyraźnej szkodliwości dla różnych sfer życia (konflikty w rodzinie i innych relacjach, np. okłamywanie bliskich, nie wykonywanie obowiązków szkolnych lub domowych, a także zaniedbywanie pracy nad kondycją fizyczną, co może skutkować jej osłabieniem lub innymi fizycznymi dolegliwościami),
• zapominanie o pozostałych źródłach zainteresowań, przyjemności.

Współczesna psychologia w ostatnim czasie wyodrębniła pewne cechy, które mogą zwiększać podatność na e-uzależnienia. Wśród osób, które korzystają z sieci w sposób nadmierny, obserwuje się:

• niskie zapotrzebowanie na stymulację (aktywność, wrażenia, dźwięki),
• sztywność poznawczą – brak elastyczności w myśleniu, niezdolność do zmiany zachowania/przekonań, nawet gdy obecne nie są korzystne,
• małą odporność na stres,
• niską wytrwałość w działaniu,
• nieefektywną kontrolę działania,
• stosowanie strategii unikania w sytuacjach stresowych, czyli porzucanie nierozwiązanych problemów wywołujących stres i angażowanie się w inne czynności,
• niską skłonność do współpracy,
• brak kompetencji społecznych i samotność,
• unikanie kontaktów towarzyskich w sytuacjach stresowych i niskie realne wsparcie społeczne otrzymywane aktualnie.

Mniej więcej do 12. roku życia dziecko nie jest w stanie w pełni odróżnić gry od rzeczywistości. Dopiero w tym okresie bowiem rozwija się najwyższy etap myślenia u człowieka – myślenie formalne. Dlatego mniej więcej do tego wieku dziecko nie powinno sięgać po agresywne, pełne przemocy gry komputerowe. 

 

Domowe zasady korzystania z mediów
Ważne są wspólne przestrzeganie zasad i refleksja nad tym, w jaki sposób sami, jako dorośli, używamy mediów. W wielu gospodarstwach domowych w ogóle nie ustala się zasad korzystania z telefonu komórkowego czy komputera. Dodatkowo w wachlarzu kar i nagród „wychowawczych” stosowanych przez rodziców w Polsce stałe miejsce zajmuje kara bądź nagroda związana z możliwością korzystania z urządzeń mobilnych i Internetu. Obserwuje się, że dzieci wychowywane w taki sposób częściej od pozostałych mają tendencję do fonoholizmu, czyli uzależnienia od używania telefonu komórkowego. Niejednokrotnie motywem wyposażania dzieci przez rodziców w telefony komórkowe jest potrzeba bycia z nimi w nieustającym kontakcie i złudne poczucie kontroli. Trudno się dziwić, że dziecko uczące się takich wzorców ma potem problem z odłączeniem się od kontaktów z innymi, np. w Internecie. 

 

 fot. vulcan.edu.pl

Szczera rozmowa i ustalenie zasad
Nie warto natychmiast blokować dostępu do komputera, zabierać telefonu, dawać kary itd. Zamiast tego porozmawiajmy szczerze o potrzebach, o tym, co nas martwi, i podejmijmy próbę racjonalnego określenia zasad korzystania z telefonu czy komputera. Przykładowo ustalmy, że:

• dziecko nie gra w późnych godzinach wieczornych;
• najpierw obowiązki, potem przyjemności;
• jest konkretny czas na korzystanie z urządzeń i konkretna częstotliwość, z jaką można to robić (np. dzieci uczęszczające do szkoły podstawowej nie powinny poświęcać na gry komputerowe więcej niż godzinę–półtorej godziny co drugi dzień);
• weekend jest czasem wzmacniania relacji rodzinnych.

Niech gry i Internet będą konstruktywną rozrywką
Spróbujmy nakłonić dziecko do wyboru gier symulacyjnych, strategicznych, edukacyjnych, familijnych, logicznych. Zachęcajmy do poszukiwania w Internecie informacji na temat swojej pasji. Przekierujmy uwagę na korzystniejszą sferę. 

 

Więcej informacji na stronie: https://www.vulcan.edu.pl/razem/blog/show/jeszcze-norma-czy-juz-problem-e-uzaleznienia-220?utm_source=kafeluonet#

 

ZASADY HIGIENY CYFROWEJ

No i zaczęło się... powrót do nauki zdalnej. Dzieci kolejny raz pozostają same w domu, bez kontroli co robią pod nieobecność rodziców. Warto zatem przypomnieć, nam dorosłym jak i naszym pociechom zasady higieny cyfrowej.

JAK UZALEŻNIAMY SIĘ OD MEDIÓW CYFROWYCH?

Zbliża się czas wakacji, czas relaksu i swobodnej zabawy dla naszych dzieci... ale czy na pewno? Prawie każdy uczeń posiada swój smartfon z dostępem do Internetu, wielu z nich ma pozakładane hasła dostępu do telefonu a my dorośli nie znamy tych haseł - bo im ufamy, bo to nie wypada itp. Z mojej pracy codziennej wiem, że bardzo mało rodziców porusza tematykę zagrożeń Internetu podczas codziennych kontaktów, najczęściej rozmawiamy, gdy dziecko zaczyna pytać, gdy już coś się wydarzyło. Zapominamy, że dzieci w Internecie oglądają treści niedostosowane do swojego wieku z zakresu pornografii, są zagrożone kontaktami pedofilskimi. W Internecie przeczytałam również o nowej pseudo zabawie "Black Challenge" na aplikacji TicToc polegającej na podduszaniu się do utraty tchu. Na świecie zmarło już troje dzieci, najmłodsze miało tylko 10 lat!

W ubiegłym roku szkolnym nasza szkoła brała udział w ogólnopolski badaniu uczniów klas VII i VIII organizowanym przez Fundację Db@m o Swój Zasięg, zamieszczone materiały pochodzą z opracowanych badań.

Jak ograniczyć zagrożenia?

 

Ważna jest również czujność rodziców oraz przykład własny - jeśli mówimy, że nie należy przeglądać portali społecznościowych przed snem, również tego nie róbmy!

HEJT W INTERNECIE - spot MSWiA

Hejt w Internecie nie jest zagadnieniem nowym, nieznanym. Mówimy o nim dzieciom już w przedszkolu. W obecnej sytuacji, nauki czy pracy zdalnej, nasze życie towarzyskie przeniosło się właśnie do Internetu. Rodzice publikują zdjęcia swoich dzieci w różnych sytuacjach osobistych, dzieci wystawiają swoje zdjęcia z domu, komentujemy zdjęcia innych. Ponadto gramy w gry, rozmawiamy a czatach, czytamy komentarze innych... Nie ma problemu, gdy komentarz jest pozytywny, problem zaczyna się w sytuacji, gdy pod naszym zdjęciem znajdziemy hasła wyśmiewania, obrażania tylko dlatego, że komuś nie podoba się nasza bluzka czy kolor ściny w pokoju. 

Zachęcam do obejrzenia krótkiego spotu przygotowanego przez MSWiA dot. hejtu. Film przeznaczony jest głównie dla rodziców. W swej treści zawiera wskazówki dla rodziców dot. pomocy dziecku dręczonemu w Internecie, jak i sprawcy hejtu. Znajdziemy w nim również ważne telefony, w których otrzymamy pomoc dotyczącą w/w problemu.

IZOLACJA A DOPALACZE CZY DIGITALDRUGS

 Przymusowe nauczanie zdalne, izolacja, niepewność o przyszłość, samotność - to tylko niektóre z przyczyn, kiedy nasza młodzież z "braku innego wyboru" sięga po nowe narkotyki, potocznie zwane dopalaczami. Mój post dedykowany jest głównie dla rodziców nastolatków, którzy w obecnej chwili, zmuszeni są do samotnego pobytu w domu oraz nauki zdalnej. 

    Nauka zdalna powoduje, że tracimy kontrolę nad czasem pobytu dziecka w wirtualnym świecie, wydaje nam się, że "młody się uczy", gdy ten w tym czasie zamawia sobie środki psychoaktywne do domu. Bo, my rodzice, musimy sobie zdać z tego sprawę, że mimo zamknięcia sklepów stacjonarnych oraz stron typu dopalacze.pl, nowe narkotyki są nadal dostępne. Handel kwitnie w tzw. darknecie czyli podziemiu Internetu, gdzie specjalne wyszukiwarki pozwalają kupującym na anonimowość. Specjalne oprogramowanie "czyści" również historię przeglądarki. Aktualnie produkty psychoaktywne "chowają się" pod nazwą: produkty kolekcjonerskie, chemikalia badawcze, odczynniki do badań laboratoryjnych i eksperymentów chemicznych (z ang. research chemical lub RC), kryształy, magiczne proszki, sole do prania, odświeżacze powietrza, odplamiacze, liquidy, pigułki. Dostępne są wszelkiego rodzaju susze czy sole trzeźwiące. Pomyśl, może twoje dziecko odebrało w ostatnim czasie małą paczkę? A może znalazłeś w domu skrawek papieru z napisem "wyroby będące imitacją produktów, nie do spożycia i dla osób pełnoletnich”? Jeśli tak, bądź czujny!!!

    Najczęstszymi metodami przyjmowania substancji psychoaktywnych przez młodzież w wieku szkolnym są droga przez układ pokarmowy oraz droga wziewna - przez układ oddechowy. 

    Poniżej, przedstawiam gadżety, które mogą obudzić twoją czujność! Są to przedmioty do ukrywania, rozdrabniania lub zażywania substancji psychoaktywnych, bądź produktów je zawierających.

LUFKI

MŁYNKI

MŁYNKI DO UKRYWANIA NARKOTYKÓW

To tylko niektóre z pomysłów. Widziałam skrytki w formie szminki czy błyszczyku do ust, kuleczki do golfa czy małej gumki - myszki do gumowania.

    Obecnie na rynku dostępne są również e-narkotyki! Digitaldrugs, nazywane e-narkotykami, narkotykami cyfrowymi, smart-drugs, audionarkotykami lub DOSAMI, są nowym zjawiskiem, z pogranicza świata narkotyków i świata wirtualnego. Według informacji zawartych w globalnej sieci, są to zbadane laboratoryjnie pliki dźwiękowe, rzekomo mające za zadanie „symulować doświadczenia” polegające na synchronizacji półkul mózgowych. Dzięki nim można „kontrolować wszystkie aspekty ludzkich emocji i nastroju”. Występują w formie pisków, buczenia, dudnienia, szumów o określonej, często niskiej, wysokiej lub zmieniającej się częstotliwości, które są sekwencyjnie powtarzane. Mogą posiadać także rytmiczny podkład. Tego typu plików „zażywa się” słuchając przez słuchawki. Oferta dosów jest bogata i dotyczy różnych aspektów życia. Na przykład plik dźwiękowy „Diet+” nie jest sposobem na utratę zbędnych kilogramów.

NIEPOKOJĄCE SYGNAŁY W ZACHOWANIU NASTOLATKA

>> zaniedbywanie obowiązków szkolnych i domowych

>> obniżenie poziomu dotychczasowej motywacji do podejmowanych działań

>> problemy z koncentracją uwagi

>> zachowania i postawy odbiegające od dotychczasowych: np. nadmierne spowolnienie  i ospałość, nadpobudliwość psychoruchowa, zachowania agresywne, (zwłaszcza, jeśli poprzednio nie występowały)

>> łamanie zasad i norm moralnych, okłamywanie rówieśników i dorosłych

>> nagłe pogorszenie się wyników szkolnych, wagarowanie

>> niczym nieuzasadnione, nagłe zmiany w stylu bycia, wyglądzie (zaniedbanie)

>> pogorszenie stanu zdrowia.

BĄDŹMY CZUJNI!!!

artykuł powstał przy pomocy publikacji "Nowe narkotyki - poradnik dla nauczycieli" pod redakcją A. Batko i E. Waluk, Wydawca Główny Inspektorat Sanitarny, użyte zdjęcia pochodzą również z w/w publikacji

RODZICU, ZADBAJ O DZIECIĘCY MÓZG! WROWADŹ DOMOWE ZASADY EKRANOWE.

     Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę oraz Fundacja Orange i Facebook Polska ruszają z nową kampanią "Zadbaj o dziecięcy mózg" i promują domowe zasady ekranowe. Celem kampanii jest zwrócenie uwagi rodziców na potrzebę zachowania równowagi w korzystaniu z urządzeń ekranowych przez dzieci oraz uważnego towarzyszenia dziecku i spędzania z nim czasu bez zbędnych rozpraszaczy w postaci ekranów. Kampania jest odpowiedzią na najnowsze doniesienia i alarmy psychologów, poparte licznymi badaniami. Aktualnie wychowujemy pokolenie dzieci urodzonych w epoce urządzeń ekranowych i nowych technologii. Ponad 40% rocznych i dwuletnich dzieci korzysta z tabletów lub smartfonów, a niemal co trzecie dziecko w tym wieku korzysta z tych urządzeń codziennie lub prawie codziennie. Można powiedzieć, że współczesne dzieci niemal rodzą się z telefonem w ręku.

    Ekrany dają wiele możliwości i mogą pozytywnie stymulować mózg, ale używane nadmiarowo mogą negatywnie wpływać na rozwój i zdrowie dziecka oraz relacje rodzinne. Mózg dziecka to niezwykle plastyczny organ, wysoce podatny i wrażliwy na warunki zewnętrzne. Do prawidłowego i harmonijnego rozwoju potrzebuje doświadczeń bogatych w różne bodźce, bliskości i uwagi dorosłych oraz możliwości poznawania świata wszystkimi zmysłami. Dlatego niezwykle ważne jest, aby dziecko miało szansę swobodnej eksploracji otoczenia. Ograniczanie pola działania dziecka, rekompensowanie dziecku braku rodzicielskiej uwagi przez udostępnianie ekranów i brak uważności na jego potrzeby może mieć negatywny wpływ na rozwój struktur neuronowych jego mózgu.

     Fundacja proponuje rodzicom wprowadzenie do codziennego życia tzw. Domowych Zasad Ekranowych, czyli zbioru reguł dotyczących sposobów i czasu korzystania z ekranów. Zasady pomagają zadbać o prawidłowy rozwój mózgu dziecka, uczą uważności i równowagi między aktywnościami online i offline oraz mogą pozytywnie wpłynąć na relacje rodzinne.

Na potrzeby kampanii powstał film, którego głównym bohaterem jest dziecko jako personifikacja mózgu. Oglądając go możemy niemal poczuć się jak mózg dziecka, przeżywający konkretne sytuacje.

film w całości do obejrzenia pod linkiem: https://youtu.be/reBzTX6UO5E

 

 DOMOWE ZASADY EKRANOWE:

1. Ograniczaj mi czas przed ekranem.

2. Nie pozwalaj mi patrzeć w ekran przed snem.

3. Nie korzystamy z ekranów podczas jedzenia.

4. Odkładamy wszystkie ekrany w jedno miejsce.

5. Spędzamy razem czas, aktywnie.

6. Bawmy się razem, bez ekranów.

7. Ograniczaj mi czas przed ekranem podczas podróży.

8. Zabieraj na noc ekrany z mojej sypialni.

 

Zasady niby proste ale jak je zrealizować? Zachęcam do odwiedzenia strony 

https://www.domowezasadyekranowe.fdds.pl/

 

Pamiętajmy, że nadmiar ekranów szkodzi zarówno dziecku jak i całej rodzinie!!!

 

 

A CZEGO TWOJE DZIECKO UCZY SIĘ PO SZKOLE?

#ZglosTo - niedawno wystartowała nowa kampania Rzecznika Praw Obywatelskich i Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę przeciwko szkodliwym treściom w Internecie. 

Głównym celem kampanii jest walka ze szkodliwymi treściami zamieszczanymi w Internecie ale również zachęcanie do zgłaszania zauważonych przez nas, rodziców niebezpiecznych stron i zgłaszanie ich odpowiednim organom. Autorzy kampanii wskazują na fakt szerzącej się w Internecie mowy nienawiści, hejtu, przemocy wobec ludzi i zwierząt oraz pornografii. Według badań aż 85% Polaków dotknął ten problem, jednak niewielu odważyło się na zgłaszanie ich. Bardzo wielu nawet nie wie gdzie.

W dobie pandemii koronawirusa trudno wyobrazić sobie normalny dzień bez dostępu do Internetu. Szkoła, praca, zakupy, spotkania towarzyskie, gry on-line, ulubione seriale, filmy - wszystko na wyciągnięcie ręki. Jednak mało z nas, rodziców zdaje sobie sprawę, z jakimi szkodliwymi treściami styka się nasze dziecko każdego dnia. Często, bez odpowiednich zabezpieczeń, włączając dziecku bajkę, program automatycznie kieruje nas na treści pornograficzne. Zdarza się, że dziecko zmieni zdjęcie profilowe pod którym "przyjaciel" napisze, że ma obciachowe spodnie. Dlatego kluczowa i najważniejsza jest relacja rodzic - dziecko.

Statystyki dotyczące szkodliwych treści w Internecie dają wiele do myślenia - badania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę i Biura Rzecznika Praw Obywatelskich przeprowadzonych wśród dzieci w wieku 13-15 lat wynika, że 85% zna to zjawisko, 37% przyznaje, że ogląda patotreści, a 43% ma z nimi kontakt przynajmniej raz w tygodniu! Te same badania wykazały, że 40% nastolatków nigdy lub prawie nigdy nie uzyskało od rodziców informacji dotyczących bezpiecznego korzystania z Internetu. Dlatego, podczas rozmów z dziećmi, warto podkreślać, że Internet to nie jest miejsce, w którym wolno więcej. Podkreślajmy często, że to miejsce publiczne, że cokolwiek zamieścimy, napiszemy, zostaje już tam na zawsze. Gdy zauważymy nieodpowiednie treści w Internecie, zgłośmy je za pomocą portalu https://zglos.to/#/

Więcej informacji i danych z badań znajdziemy pod linkiem:
https://fdds.pl/zglosto-wystartowala-kampania-spoleczna-rzecznika-praw-obywatelskich-i-fundacji-dajemy-dzieciom-sile-przeciwko-szkodliwym-tresciom-w-internecie/

INFORMACJE DOTYCZĄCE BEZPIECZEŃSTWA MŁODZIEŻY W SIECI

NIE ZAGUB DZIECKA W SIECI 

to nazwa kampanii Ministerstwa Cyfryzacji i NASK "e-Polak potrafi". W ramach kampanii przygotowano kilka filmów dla rodziców, które w prosty i obrazowy zapoznają z głównymi problemami młodzieży w sieci. Z materiałów dowiadujemy się, co to jest?:

• SEKSTING czyli utrwalanie, przesyłanie i udostępnianie materiałów erotycznych - prof. Małgorzata Janas - Kozik (psychiatra) tłumaczy, dlaczego zjawisko to jest bardzo niebezpieczne dla dzieci,

• SHARENTING  czyli zamieszczanie w sieci treści dotyczących naszych dzieci - rozmowa z dr Martą Majorczyk (nauczycielem akademickim) wyjaśnia, jak treści zamieszczane przez rodziców wpływają na prawidłowy rozwój dzieci,

• CYBERPRZEMOC czyli wyzywanie, straszenie, poniżanie i ośmieszanie drugiego człowieka w Internecie - polecam rozmowę z Anną Borkowską z Akademii NASK,  

• FOMO i nadużywanie nowoczesnych technologii - nowe zjawisko, które dotyka dzieci i młodzież, coraz częściej również dorosłych. FOMO można zobrazować jako lęk czy strach przed byciem off - line, że omija nas coś przyjemnego, ważnego. W bardzo prosty sposób wyjaśnia to zjawisko Marta Witkowska z Akademii NASK, 

• PATOSTREAMY czyli promowanie w Internecie treści patologiczne i namawiające do niebezpiecznych sytuacji np. promocja libacji alkoholowych i zażywania narkotyków jako formy spędzania czasu wolnego, sceny agresywnego zachowania wobec kolegów, filmiki z sadystycznym zachowaniem wobec zwierząt. W tym zakresie polecam rozmowę z dr Leną Cichoń - psychiatrą dziecięcym.

Na stronie znajdziemy również film jak przeprowadzić rozmowę z dzieckiem, czy jak dbać o bezpieczeństwo dziecka w internecie na co dzień.

Całość prowadzi dr Tomasz Rożek.

LINK DO STRONY: https://www.gov.pl/web/niezagubdzieckawsieci/do-obejrzenia?fbclid=IwAR09TD90jsIZL9habhwrZGN9utpUBSFUNTf-6by5wd0r44R0hFsDsQfA0Vw